Geboortekaartjes, naamkeuze en Windward Made

Ik hoefde er niet lang over na te denken. De geboortekaartjes moesten gemaakt worden door mijn vriendin Inge van Windward Made. Zij had ook onze trouwkaarten gemaakt en ik wilde iets in dezelfde trant. Paardenbloemen, als symbool voor een wens die uitkomt. Want dat is onze Annebel. Een wens die uitkomt, een droom waar we best wel even op hebben moeten wachten.

geboortjekaartje_voor

We hadden al een duidelijke top drie aan jongensnamen op het moment van de twintig-weken-echo. Maar meisjesnamen hadden we nog niet. De eerste naam die mijn man noemde zonder dat hij een grapje maakte was Annebel. Ik vond het meteen een mooie naam, maar ik twijfelde nog. Lijstjes werden gemaakt. Namenboeken werden doorgespit en uiteindelijk hadden we zo’n vijftig namen die we ook  wel mooi vonden. We schreven de namen op post-its en plakten ze op de binnenkant van de slaapkamerdeur. Om en om mochten we namen weghalen. Bij geen enkele naam had ik het gevoel dat het hem echt was, alleen Annebel en Hilde kwamen steeds weer terug in mijn gedachten. Uiteindelijk hadden Renso en ik allebei een top vijf en daarvan kwam alleen Annebel overeen. Nog even twijfelden we over Annabel (met een ‘a’) en Annebelle. Annabel heeft een Schotse oorsprong en Annebelle een Franse. Annebel is Nederlands. We wilden graag een Nederlandse naam en vonden de klank het mooiste van de drie varianten. We weten dat veel mensen het waarschijnlijk fout zullen schrijven, omdat Annabel nou eenmaal vaker voorkomt, maar ach Renso wordt ook vaak met een ‘z’ geschreven en bij Margriet laten ze vaak de eerste ‘r’ weg. We zijn eraan gewend.  (meer…)

Verdriet tijdens borstvoeding

Even heb ik getwijfeld of ik hier wel iets over ging schrijven. Het is tenslotte best persoonlijk. Maar juist omdat er niet vaak over wordt gesproken en ik zeker weet dat er meer vrouwen last van hebben, ga ik er toch wat over schrijven.

borstvoeding

Er klopte iets niet. Waarom voelde ik me toch elke keer zo neerslachtig als ik borstvoeding gaf? Overal las ik dat borstvoeding iets heel fijns moest zijn, echt een momentje van moeder en kind. Een heel prettig en intiem moment. (Kloven en verkeerd aanhappen daargelaten). Maar ik keerde in mijzelf, voelde me verdrietig en werd een beetje misselijk tijdens het voeden. Mijn kindje keek ik bijna niet aan en ik voelde me ver van haar verwijderd. Zodra ze de borst bijna leeg had, was het over, maar zodra ik weer moest gaan voeden kwam de stemming weer terug. Eerst dacht ik even dat het bij de babyblues hoorde, maar tussen de voedingen in voelde ik me goed. Even wat zoeken op het internet en ik had het gevonden. D-MER. Of in het Nederlands; Dysforisch Toeschietreflex. Om borstvoeding te kunnen geven wordt het hormoon oxytocine aangemaakt, je niveau aan dopamine daalt een beetje en zo kan het hormoon prolactine zijn werk gaan doen. Bij de meeste vrouwen zorgt de oxytocine voor het fijne gevoel. Oxytocine wordt niet voor niets vaak ook het knuffelhormoon genoemd. Maar ook dopamine zorgt voor een gevoel van geluk. Bij sommige vrouwen daalt echter de dopamine zo ver, dat ze zich ongelukkig gaan voelen. Dat heet dan D-MER. (Het gehele technische verhaal lees je hier.)

Had ik dat dan? D-MER? Ik belde de lactatiedeskundige en vertelde haar mijn symptomen. Bewust liet ik weg dat ik zelf aan D-MER dacht. Maar de lactatiedeskundige noemde het zelf al. Ze stelde een paar vragen om er zeker van te zijn en vertelde me dat er eigenlijk niets aan was te doen. Ja ik kon antidepressiva gaan slikken, maar verder viel er niets aan te veranderen.

Stoppen met borstvoeding geven wilde ik eigenlijk niet. Annebel dronk heel erg goed, ik maakte volop voeding aan en Annebel groeide als kool. Ik gunde het mijn meisje om het beste te krijgen wat ik haar kon geven. Ik probeerde te kolven, maar ook tijdens het kolven voelde ik me neerslachtig.
Maar voor iedereen die hier last van heeft of krijgt, er is toch wel een beetje hoop. Na vier weken lang borstvoeding geven, kan ik zeggen dat het minder wordt. Als ik goed heb geslapen en Annebel een regelmatig voedingsritme aanhoudt, is het verdrietige gevoel en de misselijkheid een stuk minder. Ook helpt het te weten wat het is, daardoor valt het beter te accepteren. Het gevoel overvalt me minder, ik accepteer het en het is minder heftig nu ik me fitter voel dan in de eerste weken na de bevalling.

Ik lees graag over jullie ervaringen met borstvoeding, laat gerust een reactie achter. 

Uitgetest: wasbare luiers

Een jaartje geleden plaatste ik een interview over het gebruik van katoenen luiers. Nu ben ik al drie weken zelf aan de slag met wasbare luiers. Die van mij zijn net iets anders dan die van Alice en kocht ik bij Kaatje Katoen.

wasbare luiers

Ik koos voor wasbare luiers voor het milieu en voor mijn portemonnee. Jaarlijks worden er kilo’s aan luiers weggegooid, het eerste jaar maak je met een baby net zoveel afval aan luiers als een gezin van vier personen aan gewoon afval. Dat vond ik nogal wat. Plus de kosten van ieder pak luiers dat je koopt. Met katoenen luiers maak je een investering die zichzelf terug verdiend. De luiers kunnen tot het tweede levensjaar mee en zijn daardoor een stuk goedkoper dan alle wegwerpluiers die je nodig hebt.  (meer…)

DIY gipsafdruk buik

Voor mijn verjaardag kreeg ik een DIY pakket voor een gipsafdruk van mijn buik. In week 37 van mijn zwangerschap besloten we ons eraan te wagen.

gipdafdruk-buik-2

Op een krukje in de bijkeuken, pakte mijn man mijn buik in met de gipsstroken. Dit was hilarisch en erg gezellig om te doen. De natte gipsstroken kriebelden een beetje en er moest snel gewerkt worden. We hadden een zeil op de grond gelegd en oude kleding aangetrokken. Dat was maar goed ook, want het wordt best een kliederboel.

Toen de gipsafdruk droog begon te worden, kon hij van mijn buik. Daarna had hij nog een dagje nodig om verder te drogen. Op internet had ik prachtige gipsbuiken gezien en ik dacht dat ik met wat schuurwerk de mijne ook zo mooi en glad kon krijgen. Helaas pindakaas. Zoals je op de foto ziet, is de structuur van de gipsstroken nog goed zichtbaar. Ook de randen van de gipsafdruk bleven rafelen. Met schuren loste ik het niet op. De buik werd wel wat egaler, maar helemaal weg kreeg ik het niet. Misschien als we tijdens het plakken van de gipsstroken alles nog iets beter glad hadden gestreken, dat het resultaat net wat beter was geworden.

Daarna heb ik de afdruk geschilderd. Hij zou zo aan de muur kunnen of ergens anders neergelegd of opgehangen, maar ik vind dat een beetje gek. Dus besloot ik de buik te gebruiken voor een grappige foto van Annebel. Nog geen week oud paste ze nog net in de afdruk.

gipdafdruk-buik-1

Tips voor de kraamweek

Afgelopen maandag was de kraamhulp er voor het laatst. Ondanks dat het heel fijn was om iemand in huis te hebben voor het huishouden en voornamelijk voor de hulp rondom de zorg van de baby, was ik ook wel blij dat de rust weer in huis terug keerde. Moet jouw kraamweek nog komen, dan zijn hier wat tips van mij en onze kraamhulp.

kraamweek

Stroop
Om maar even meteen met de vreemdste tip te beginnen, dan heb ik gelijk jullie aandacht, stroop! Behalve dat appelstroop erg goed is om te eten in de kraamweek, omdat er veel ijzer in appelstroop zit wat je wel kan gebruiken met al dat bloedverlies, kan je er nog wat mee. Als je hechtingen hebt na de bevalling, kan je van stroop een koud kompres maken. Het koud kompres verlicht de pijn in de wond. Vul een boterhamzakje met wat stroop en leg dat in de vriezer. De stroop bevriest niet en blijft daardoor soepel waardoor je niet met zo’n klont ijs komt te zitten. Het is wel lekker koud en voelt prettig aan.
(meer…)

1 2 3 19