Maand: april 2016

D.I.Y. billendoekjes maken

Op de negen maanden beurs kocht ik onze wasbare luiers voor ons komende kindje. Ik wist al dat ik wasbare luiers wilde gebruiken na ik met Alice sprak over haar ervaringen. Op de beurs lieten ze me ook een doosje met wasbare billendoekjes zien. Dat kon ik zelf wel, vond ik!

Billendoekjes maken (1)

Eerst zocht ik het doosje waar ik de billendoekjes in zou gaan bewaren. Na het doosje op te hebben gemeten, knipte ik een handdoek in stukjes. Lapjes allemaal op het formaat van het doosje. Daarna zoomde ik alle doekjes om met een zigzagsteek. Et voila, billendoekjes.

Billendoekjes maken (7)

Met een flesje water met een verstuiver kan je de doekjes nat maken. Na gebruik gaan ze samen met de wasbare luier in de wasemmer. Of het echt prettig werkt, dat weet ik natuurlijk nog niet. Ik weet ook niet hoe lang ik met dit voorraadje kan doen voor ik ze versleten zijn en of het er wel genoeg zijn. Maar dat gaan we uittesten. Over een half jaartje, als we al een tijdje bezig zijn met de wasbare luiers en billendoekjes zal ik jullie er alles over laten weten.

Kim

Het is al weer even geleden dat ik een verhaal in deze rubriek heb geplaatst. Verhalen gebaseerd op de bijzondere ouders die ik in mijn werk tegenkom.

Vader en zoon op de bank

Het jongetje zette zich schrap en duwde met zijn kleine armpjes zijn vader van zich af.
Kim zuchtte. Haar man liet hun zoontje los en keek teleurgesteld naar haar.
“Volgende keer beter,” zei ze en probeerde bemoedigend naar hem te glimlachen.
Bart was ondertussen naar zijn lego gerend en zat daar te spelen.
“Een kind zou toch gewoon een knuffel van zijn vader moeten accepteren?” vroeg haar man.
Kim knikte. “Ik snap het ook niet.”
“Hij moet maar gewoon leren dat als ik thuis kom, dat we dan een knuffel geven, dat dat er gewoon bij hoort.” Hij zei het vastberaden maar keek daarna toch twijfelend naar Kim.
“Ik weet het niet. Dwingen voelt ook niet zo goed. Marieke zei dat we misschien moesten accepteren dat hij niet zo van knuffelen houdt en dat als we hem wat ruimte geven hij vanzelf zou laten zien welke manier van nabijheid hij wel fijn vindt.”
Haar man wreef over zijn voorhoofd. “Misschien, ik weet het anders ook niet zo goed.”

Hij had zo zijn best gedaan. Kim zag hoe moeilijk hij het ermee had om niet steeds te vragen of Bart bij hem kwam zitten, hem een knuffel gaf of met hem wilde stoeien. De eerste dagen had Bart niet op of om gekeken naar zijn vader. Het brak Kim’s hart om haar man zo radeloos te zien. Maar na een paar dagen leek Bart wel wat rustiger te zijn geworden.
“Dag Bart,” zei haar man “Ik ben weer thuis.”
Bart keek even op van zijn lego en zwaaide naar zijn vader om daarna weer verder te spelen.
Kim begroette haar man en zei dat ze zou gaan koken. Vanuit de keuken sloeg ze hem gade.
Vermoeid ging hij op de bank zitten en zette de tv aan.
“Wat kijk je papa?” vroeg Bart ineens.
“Nog niets, er is reclame.”
Bart klom naast zijn vader op de bank. “Dat is van de McDonalds.”
Kim zette een pan neer en hield haar adem in.
“Dat klopt,” zei haar man.
Bart kroop nog wat dichterbij en legde zijn hoofd tegen zijn vaders arm.
Daar zaten ze dan, haar man en haar zoontje. Dichter bij elkaar dan Bart ooit eerder uit eigen beweging had gezeten.
Een glimlach vormde zich om haar lippen. Haar man zag haar kijken en beantwoordde haar glimlach met een opgeluchte zucht.

1 2