Maand: oktober 2016

Roze wolk, waar was je nou?

Mijn zwangerschap was heerlijk. Oh wat was ik gelukkig. Het was de gelukkigste tijd van mijn leven. Ik genoot van het groeiende leventje in mijn buik, was tot over mijn oren verliefd op mijn man en keek vol verwachting uit naar ons kindje. Dat ik me de eerste weken na de bevalling helemaal niet zo gelukkig voelde, kwam dan ook best hard aan.

dsc_0005

De eerste twee weken had ik last van de baby blues. Ik wist dat dat voor kon komen, 80% van alle net bevallen vrouwen heeft het, en dus accepteerde het. Ik had het alleen niet echt verwacht. Hoe kon ik me nou verdrietig voelen na al dat enthousiasme en ongeduldig uitkijken naar onze dochter? Het viel me ook vies tegen trouwens, die hele baby blues. PMS is er niets bij. Maar na een paar heftige dagen zwakte het af en verdween toen Annebel twee weken oud was.
Toch kon ik nog niet genieten. Ik was vooral moe. Moe en uit mijn doen. Wie was dat kindje dat ik net op de wereld had gezet? Ik had tijdens de zwangerschap me al van alles voorgesteld, maar het was allemaal fantasie. Dit was een echt wezentje en ik kende haar nog helemaal niet. Ik wist niet wat ze fijn vond en waar ze verdrietig van werd, waar ze blij van werd en hoe ze zich zou ontwikkelen. Ik moest haar helemaal opnieuw leren kennen. Het voelde allemaal heel onwerkelijk. Annebel was lief en tevreden en ik voelde me nog steeds alleen maar moe, verward en een melkmachine.
Mijn man wees me erop dat ik mijzelf meer tijd moest gunnen, de bevalling was uitputtend geweest en ik had tijd nodig om te herstellen, om weer wat energie te krijgen en mijn hormonen weer in balans te hebben. Dat was moeilijk want ik moest heel veel van mijzelf. Ik moest vrolijk en gezellig zijn. Ik moest Renso helpen met het huishouden, ik moest een geweldige moeder zijn en ik MOEST genieten van mijn kind.
Weer was het Renso die mij er op wees dat mijn onrust uit liefde ontstond. Ik maakte me zorgen over alle mogelijke kwaaltjes die zij of ik kon hebben, iedere dag google-de ik wel weer wat anders, spruw? reflux? koorstlip? Ik was zo bezig met mij zorgen maken of het wel goed met haar ging, dat ik vergat gewoon te ontspannen en te genieten. En daardoor niet doorhad dat wanneer ze met haar kleine lijfje tegen mij aan in slaap viel en ik van ontroering moest huilen, dat ik dan eigenlijk al aan het genieten was.

Ik had niet gedacht dat de roze wolk nog zou komen. Dat veel vrouwen helemaal geen roze wolk hebben, dat wist ik best, maar ik had niet verwacht dat ik daarbij zou horen. Annebel was 6 weken en ineens was de wereld roze. Ze lachte naar me. Ze maakte geluidjes als ik tegen haar praatte. Ze greep zich met haar handjes vast aan mijn trui als ik haar troostte. Ze volgde mij met haar ogen als ik door de kamer liep. Ze groeide goed. Ze was gezond. En ze sliep beter. Ik had meer energie, had meer grip op de borstvoeding, sliep beter en de bevalling begon naar de achtergrond te vervagen. Daar was hij dan eindelijk, die roze wolk. En ik laat me er nu heerlijk door meevoeren.

Hebben jullie een roze wolk gehad of juist niet? En wat voelde je daarbij?

Poep- en plaspraat

Als je net een baby hebt is het ineens heel normaal om ongegeneerd over poep,plas en spuug te praten. Maar ook over je borsten. En dat ga ik dus even met jullie doen; praten over poep, plas, spuug en borstvoeding. Want het is me een dingetje zeg, dat borstvoeding geven. Een tijdje terug schreef ik al over D-Mer, wat de borstvoeding er niet gemakkelijker op maakt, vandaag schrijf ik over voor- en achtermelk.

poepen-plassen-en-spugen

Plasluiers, daar begon het mee. In mijn stukje over wasbare luiers schreef ik dat Annebel flinke plasluiers had. Ruim 8 volle plasluiers per dag en dan gebruikte ik al twee inleggers, toch lekte ze door. Tja geen wonder, ze dronk tenslotte ook zo goed.
Spugen, dat was het tweede probleem. Na iedere keer drinken moest ze spugen. En dan vaak niet gewoon een mondje terug, nee hartverscheurende huilbuien van de krampjes en dan flots, zo de halve maaltijd weer naar buiten. Tja, geen wonder, ze dronk ook zo gulzig.
Poepbroeken, of beter gezegd spuitluiers tot in haar rug. Iedere dag een volle poepluier en zeker om de dag een echte spuitluier. Iedere keer van die dunne natte poep. Tja, geen wonder met al dat vocht dat ze binnenkreeg. (meer…)

1 2