Maand: januari 2017

Verlegenheid, introversie en eenkennigheid

“Mijn kind is zo verlegen!” hoor ik een ouder wel eens klagen op het werk. En in een maatschappij zoals de onze, waarin wordt verwacht dat je veel sociale contacten hebt, jezelf goed kan laten horen en presenteren, is dat wel eens vervelend. Echter worden sommige kinderen verlegen genoemd, terwijl ze eigenlijk introvert zijn of een fase van eenkennigheid doormaken.

Verlegen meisje

Eenkennigheid
Veel baby’s gaan een periode van eenkennigheid door. Maar ook veel peuters hebben zo’n fase. Dit is helemaal niet erg, juist heel gezond. Je kindje beseft zich dat er onderscheid is tussen papa en mama en een vreemde. (meer…)

Wanneer je gezin compleet is

Ons gezin is compleet. Wij zijn dolgelukkig met onze kleine meid en het is goed zo. Met zijn drieën. En ik weet zeker dat we het heerlijk zullen hebben samen, ook als Annebel wat groter is. Eén kind is echter niet zo standaard en sommige opmerkingen van anderen vallen me nu pas op.

familie van drie

Na de bevalling: “Dat zal bij de tweede wel anders gaan.”
Bij onzekerheid over je baby: “Oh bij de tweede gaat het allemaal vanzelf, dan denk je daar niet eens meer over na.”
Over het allemaal goed willen doen: “Bij de tweede dan vind je dat allemaal echt niet meer zo belangrijk.”
Als je vertelt dat je net een kindje hebt gekregen (of tijdens de zwangerschap): “Jullie eerste?”

Dat laatste wordt het meeste gevraagd. Het woord ‘eerste’ impliceert dat er ook nog een tweede zal komen. Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Bij ons is de wens er niet, maar bij anderen kàn het misschien niet, dan is zo’n vraag onbewust toch wat pijnlijk. Of als je al moeder bent van andere kinderen, maar die niet jouw biologische kinderen zijn, wat zeg je dan?
Ik geloof ook niet dat mensen met twee kinderen het ooit hoeven uit te leggen. Op de vraag: “Is het jullie eerste?” reageer ik nu meestal maar gewoon met “Ja.” Want als ik zeg: “Ja, en de laatste,” of “Ja, en de enige,” of “Ja, en daar blijft het ook bij.” Krijg ik bijna altijd een verbaasde blik en wordt er soms ook gevraagd waarom.
“Oh wat zielig!” heb ik ook al eens gehoord als reactie. De redenen lopen wat uiteen: “Dan is ze zo alleen.” of “Als jullie dood gaan heeft ze verder niemand.” of “Als zij dood gaat heb je niets meer.”
Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf uit moet leggen of moet verdedigen en begin ik over de kosten van een studie tegenwoordig en dat wij allebei parttime werken of over de leeftijd van mijn man, maar uiteindelijk is het een gevoel, want ons gezin voelt gewoon compleet nu. Andersom hoor ik dat moeders die meer dan drie kinderen hebben hetzelfde ervaren. Blijkbaar zit het standaard plaatje van twee of drie kinderen per gezin er toch hardnekkig in.

Heb jij ooit het gevoel gehad je te moeten verdedigen voor het aantal kinderen dat je hebt?