Categorie: Bijzondere ouders

Kim

Het is al weer even geleden dat ik een verhaal in deze rubriek heb geplaatst. Verhalen gebaseerd op de bijzondere ouders die ik in mijn werk tegenkom.

Vader en zoon op de bank

Het jongetje zette zich schrap en duwde met zijn kleine armpjes zijn vader van zich af.
Kim zuchtte. Haar man liet hun zoontje los en keek teleurgesteld naar haar.
“Volgende keer beter,” zei ze en probeerde bemoedigend naar hem te glimlachen.
Bart was ondertussen naar zijn lego gerend en zat daar te spelen.
“Een kind zou toch gewoon een knuffel van zijn vader moeten accepteren?” vroeg haar man.
Kim knikte. “Ik snap het ook niet.”
“Hij moet maar gewoon leren dat als ik thuis kom, dat we dan een knuffel geven, dat dat er gewoon bij hoort.” Hij zei het vastberaden maar keek daarna toch twijfelend naar Kim.
“Ik weet het niet. Dwingen voelt ook niet zo goed. Marieke zei dat we misschien moesten accepteren dat hij niet zo van knuffelen houdt en dat als we hem wat ruimte geven hij vanzelf zou laten zien welke manier van nabijheid hij wel fijn vindt.”
Haar man wreef over zijn voorhoofd. “Misschien, ik weet het anders ook niet zo goed.”

Hij had zo zijn best gedaan. Kim zag hoe moeilijk hij het ermee had om niet steeds te vragen of Bart bij hem kwam zitten, hem een knuffel gaf of met hem wilde stoeien. De eerste dagen had Bart niet op of om gekeken naar zijn vader. Het brak Kim’s hart om haar man zo radeloos te zien. Maar na een paar dagen leek Bart wel wat rustiger te zijn geworden.
“Dag Bart,” zei haar man “Ik ben weer thuis.”
Bart keek even op van zijn lego en zwaaide naar zijn vader om daarna weer verder te spelen.
Kim begroette haar man en zei dat ze zou gaan koken. Vanuit de keuken sloeg ze hem gade.
Vermoeid ging hij op de bank zitten en zette de tv aan.
“Wat kijk je papa?” vroeg Bart ineens.
“Nog niets, er is reclame.”
Bart klom naast zijn vader op de bank. “Dat is van de McDonalds.”
Kim zette een pan neer en hield haar adem in.
“Dat klopt,” zei haar man.
Bart kroop nog wat dichterbij en legde zijn hoofd tegen zijn vaders arm.
Daar zaten ze dan, haar man en haar zoontje. Dichter bij elkaar dan Bart ooit eerder uit eigen beweging had gezeten.
Een glimlach vormde zich om haar lippen. Haar man zag haar kijken en beantwoordde haar glimlach met een opgeluchte zucht.

Sanne

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Sanne
Sanne streek glimlachend over haar dikke buik. Haar dochtertje had haar oor tegen de blote buik gelegd en Sanne voelde de kleine plakvingertjes tegen haar huid.
“Kom je er bijna uit zusje?” vroeg de peuter.
“Bijna,” antwoordde Sanne voor de ongeboren baby.
Het kleine wezentje duwde haar voetje tegen de baarmoederwand.
“Wil je ook even voelen, Lars?” vroeg ze aan haar zoontje, die op een afstandje stond te kijken.
“Nee,” reageerde hij nors. Hij sloeg zijn armen over elkaar en perste zijn lippen samen. “Ik wil niet nog een zusje,” verklaarde hij, waarna hij een boze blik naar de peuter wierp.
Sanne zuchtte. Lars had de hele zwangerschap bijna geen aandacht aan de komst van een derde kindje geschonken. En sinds hij wist dat het een meisje zou worden, wilde hij er nog minder van weten. Hij had boos tegen het ledikantje geschopt toen ze hem het kamertje van zijn nieuwe zusje lieten zien.

Sanne

“Voorzichtig hè,” fluisterde Tim en duwde de slaapkamerdeur open. Op haar tenen sloop zijn dochtertje naar Sanne en de baby toe.
“Aww,” zei ze verrukt en gaf een zacht kusje op het voorhoofd van de baby.
Lars stond nog in de deuropening en ging op zijn tenen staan om de baby te kunnen zien.
“Je mag wel even komen kijken,” zei Sanne.
Lars wilde al bijna zijn armen weer over elkaar slaan en zijn hoofd schudden, maar zijn nieuwsgierigheid won het. “Is dat mijn nieuwe zusje?” vroeg hij met grote ogen.
Sanne knikte.
“Hoe heet ze?”
“Dina,” antwoordde Sanne met een glimlach.
Heel voorzichtig raakte Lars de baby aan.
“Hallo Dina.” Met een ruk ging zijn hoofd omhoog en hij keek snel van zijn moeder naar zijn vader. “Mag ik een boekje aan haar voorlezen?”
Tim lachte. “Dat is goed jongen, ga er maar eentje uitzoeken.”
Lars spurtte de kamer uit. Tim keek Sanne aan en zuchtte opgelucht.

Lieke

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Lieke
“Auw!” Lieke ging met haar blote voet op een vormpje van de klei staan. Ze mopperde binnensmonds, raapte het vormpje op en legde het op de tafel bij de rest van de kleivormpjes en open potjes play-doh.
“Kom op Marloes, je moet je klei echt opruimen als je er mee hebt gespeeld anders droogt het uit.”
Traag draaide Marloes haar hoofd weg van de televisie, waar ze in kleermakerszit voor zat.
“Ja, zal het zo doen,” zei ze zonder haar ogen van het scherm los te maken.
“Fijn,” zei Lieke en liep naar de keuken voor een kop koffie. Ze pakte de laatste schone kop uit het keukenkastje en schonk hem vol met dampende koffie. Ze snoof diep en glimlachte. Ondanks dat ze slecht geslapen had, maakte de geur van koffie alles weer goed. In het halletje vond ze haar crocs. Gapend slofte ze naar de woonkamer, waar Marloes nog steeds op de vloer voor de tv zat. Er was inmiddels een nieuwe programma begonnen.
“Ik had je gevraagd je klei op te ruimen.”
“Ja, zo meteen.” Marloes nam deze keer niet eens de moeite om haar hoofd om te draaien.
“Nee, nu.” Lieke vond een leeg plekje op de eettafel om haar kop koffie neer te zetten en liep op de tv af. Zonder aarzelen drukte ze de stand-by knop in, waarna Tinkerbell en haar vriendinnetjes in een flits verdwenen en er een groot zwart scherm overbleef.
“Ja, maar,” sputterde Marloes en keek haar moeder met grote ogen aan.
“Hup, ga je spullen opruimen. Kijk dan, overal ligt klei. En die poppen horen hier ook niet,” zei Lieke en gebaarde om zich heen.
Marloes stond op en keek rond. Ze zuchtte en beet op haar lip.
“Ja, maar…” begon ze weer.

Lieke, opruimen

Lieke liep op de klei af en stopte een uitgedroogd stukje rode play-doh terug in het potje.
“Begin hier maar mee.
Snuivend slofte Marloes naar de tafel en deed ook een stukje klei in een potje.
“Goed zo,” reageerde Lieke. Ze plofte op een stoel aan de eettafel en nam een slok van haar koffie. Ze sloot haar ogen en genoot van het warme goedje dat door haar keel gleed. Toen haar ogen weer open gingen zag ze Marloes vormpjes uit een dikke plak groene klei drukken.
“Had ik gezegd dat je er mee moest gaan spelen?” vroeg ze boos.
Marloes schudde haar hoofd “Nog even mama.”
“Nee, niet nog even. Je gaat nu opruimen.” Met een ruk duwde Lieke haar stoel naar achteren, stond op en mikte wat van het speelgoed dat overal in de kamer slingerde in een doos. Ondertussen was Marloes gaan staan en had zich recht voor haar moeder gepositioneerd. Haar handjes in haar zij en haar lippen strak op elkaar geperst.
“Het is niet eerlijk,” mopperde ze en keek de kamer rond.
“Als je ergens mee hebt gespeeld moet je het opruimen,” verweerde Lieke zichzelf.
Boos greep Marloes een barbie van de grond en gooide de blonde pop dwars door de kamer. Na dat theatrale gebaar draaide ze zich resoluut om en rende naar haar slaapkamer.

Lieke zuchtte diep en wreef met haar vrije hand over haar voorhoofd. Ze zette de doos met spullen neer en ging weer op de stoel zitten. Haar benen voelden als lood en haar hoofd als een baksteen. Ze vouwde haar handen om de mok met lauwe koffie en keek de kamer rond, zoals Marloes ook al een paar keer had gedaan. Poppen, klei, stiften, boerderijdieren, de hele woonkamer lag ermee bezaaid. Maar er lagen ook andere spullen. Een geopend zakje chips net onder de bank, een glas sap van twee dagen geleden, drie boterhambordjes, een enorme stapel schone was die nog gesorteerd moest worden nam de hele bank in beslag, boeken, rekeningen, pennen en mappen op de eettafel en hier en daar de zilveren glinstering van een snoeppapiertje. Eigenlijk kon ze haar dochter geen ongelijk geven. Het was ook niet eerlijk. Haar ogen bleven rusten op een foto aan de muur met het stralende gezicht van haar dochter die haar lachend aankeek. Dat was een jaar geleden geweest. Voordat Lieke alleen was komen te staan en alles in een rotvaart aan duigen was gevallen. Zou ze ooit nog uit dit gat omhoog kruipen?

“Maar één manier om dat te doen,” sprak ze zichzelf toe en hees zichzelf omhoog. Met iedere stap die ze zette naar de kamer van haar dochter voelde ze zichzelf lichter worden. Ze besefte dat ze een paar weken geleden waarschijnlijk terug in bed was gekropen, maar vandaag niet. Vandaag liep ze op haar dochtertje af en streek met haar vingers door haar zachte haren.
“Kom lieverd, we gaan het samen doen. Jij een beetje, maar ik ook.”

Amina

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Amina
“Waarom gaan jullie niet gewoon scheiden?!” riep hij en sloeg de deur van zijn kamer met een klap achter zich dicht.

Jongetje boos

Amina zuchtte en wreef over de pijnlijke plek op haar bovenarm. Het was niet de bedoeling geweest dat haar oudste zoon hen ruzie had horen maken. Ze zeeg neer op een stoel aan de keukentafel en sloot haar ogen. Ze luisterde naar het geluid van de televisie in de woonkamer, waar haar man waarschijnlijk languit op de bank naar lag te kijken. En waar ging het nou eigenlijk over? De kleinste had lopen jengelen, daar kon haar man niet tegen. Het was haar taak om de kleuter stil te houden. Snapte hij dan niet dat hij het zelf in de hand had gewerkt? Het kleutertje hoefde maar heel even met zijn lipje te trillen en hij kreeg alles van zijn vader.

“Papa, ik krijg van mama geen snoepje.”
“Hier ventje, pak maar.”

Deze keer wilde hij niet naar bed. Net op een moment dat haar man televisie wilde kijken, wat enorm op zijn zenuwen had gewerkt tot hij naar haar was uitgevallen. De kleine was meteen stil en ging heel gedwee naar bed.

Amina opende haar ogen en slofte naar de slaapkamerdeur van haar oudste zoon. Ze legde haar oor tegen de deur. Het was stil. Zou hij al slapen? Ze draaide haar knokkels naar de deur, klaar om te kloppen, maar aarzelde. Wat moest ze zeggen? Dat het niet meer zou gebeuren? Dat zou een leugen zijn. Hij werd steeds opstandiger. Ze vreesde voor het komende jaar, dan werd hij al dertien. Hij snapte niet dat ze niet gingen scheiden, dit was niet de eerste keer dat hij er iets over zei. Vond hij haar zwak? Maar waar moest ze heen? Ze had geen inkomen zonder haar man, geen huis zonder hem en de kinderen hadden een vader nodig. Familie zou het niet begrijpen, zij zouden haar niet steunen als ze zou scheiden.

Amina

“Nog een paar jaar,” prevelde ze tegen zichzelf en liet haar hand zakken.
“Nog een paar jaar, dan gaat hij met pensioen en gaat hij weer in Marokko wonen. Dan komt alles goed.”