Categorie: Margriet

In een jaar…

Vandaag precies een jaar geleden, op 14 december 2015, staarde ik vol ongeloof naar de zwangerschapstest.
“Het zal wel niet kloppen, ik heb vast te vroeg gekeken,” dacht ik eerst nog. Een paar seconden later besefte ik pas dat dat helemaal niet kon en ik echt zwanger was.
Ik sloeg een kreetje en sprong op om het mijn nog half slapende man te vertellen. De tranen liepen over mijn wangen, terwijl ik breed lachte. Wat een geluk. Na 2 jaar kinderwens, de laatste maand voor we met inseminatie zouden gaan beginnen, werd ik zwanger.

echo-22-januari

In dit afgelopen jaar……

…… kon ik niet geloven dat ik zwanger was en waren alle echo’s, ieder schopje en zelfs de zwangerschapskwaaltjes een feest. Zo blij dat het echt waar was.
…… kreeg ik na 6 jaarcontracten een vast contract.
…… was ik tot over mijn oren verliefd op mijn man.
…… won ik de derde prijs op de Harland Awards, een schrijfwedstrijd voor korte verhalen, maar was ik zelf niet aanwezig om de prijs in ontvangst te nemen.
…… werd ik 32 jaar.
…… had ik een heerlijke zwangerschap.
…… richtten we de kinderkamer in en droomde ik ervan dat ons dochtertje daar zou slapen.
…… was ik ongeduldig, ik wilde ons kindje ontmoeten.
…… braken twee dagen na de uitgerekende datum mijn vliezen.
…… kwam Annebel vier dagen na de uitgerekende datum ter wereld.
…… huilde ik van intens geluk, toen ze dat mooie kleine wezentje op mijn buik legde.
…… was ik na twee weken mijn zwangerschapskilo’s al kwijt.
…… vond ik het moederschap de eerste twee maanden best zwaar.
…… genoot ik van mijn prachtige dochtertje.
…… maakte ik me zorgen om de kleinste dingetjes.
…… maakte Annebel de prachtigste geluidjes.
…… lachte Annebel naar ons.
…… greep Annebel zelf haar speelgoed vast en stopte het in haar mond.
…… draaide Annebel van haar buik naar haar rug.
…… genoot ik van mijn man en mijn kind samen.
…… genoot ik ervan Annebel met haar opa en oma te zien.
…… voelde ik me steeds een beetje meer mama.
…… geloofde ik soms nog steeds niet dat Annebel echt was en dat we haar mochten houden.
…… ging ik weer aan het werk.

Annebel 3 maanden!

De eerste 2 maanden gingen best snel voorbij. De derde maand met Annebel ging heerlijk rustig. Ik heb er vol van kunnen genieten.

fotos-23-november-3-bijgesneden

Dinsdag 22 november werd Annebel precies 3 maanden oud. En wat is het toch een heerlijk meisje. Ze is niet heel vrijgevig met haar prachtige lach, maar als ik er eentje mag krijgen dan smelt mijn hart. Als ik haar uit haar bedje haal bijvoorbeeld, dan lacht ze van oor tot oor. Ze kan ook heel mooi kletsen; “Aahh, euh, aho… aghoe!” en pas zelfs “Aruba!” hahaha. Ook kreeg ik een hele mooie “Bàààààhhh” net op het moment dat ik haar een plaatje van een schaapje liet zien.. toeval? (meer…)

Hup nou boertje!

“Kom er maar uit boertje,” zeg ik geforceerd vriendelijk.
Ik ben al bijna een half uur aan het hupsen, kloppen en wrijven, maar de boer wil niet uit dat kleine babylijfje. Toch merk ik dat ze er last van heeft. Ze ademt moeilijk en moppert.
Ik leg haar op haar buikje en wacht even. Niets.
Dan even op haar rug, het ademen gaat nu nog moeilijker en ze slaat wild met haar armpjes. Nog niets.
Toch maar weer tegen mijn schouder. Ze grijpt de stof van mijn trui stevig vast.

fotos-november-38

“Toe maar boertje,” zeg ik en geef Annebel een kusje net boven haar oor.
Van binnen ben ik boos op dat beetje lucht in haar maag. Dat zoiets stoms als een boertje mijn lieve meisje zo ontzettend dwars kan zitten.
En dan….. “Bwoah” een dikke boer galmt door de kamer.
“Goed zo!” reageer ik enthousiast en opgelucht.
Haar lijfje ontspant en ze nestelt haar hoofd tegen mijn hals. Haar handje losjes over mijn schouder.
Ik hoor haar regelmatige ademhaling en voel haar hartje tot rust komen.
Ze slaapt.

Twee maanden moeder

Vandaag is Annebel 2 maanden oud. Ze is een heerlijk tevreden kindje dat steeds meer begint te lachen en te brabbelen. Mijn roze wolk is gelukkig toch gekomen en ik kijk graag met jullie terug op de afgelopen weken.

smile-5

Week 1:
De kraamweek was heftig. Na een vermoeiende bevalling, had ik de tijd nodig om te herstellen. Het was fijn om kraamhulp te hebben, maar ik was toch ook wel blij toen ze weg was en het weer rustig werd in huis. Ik had behoorlijk wat last van de baby blues en het was fijn dat Renso mij zo goed steunde. Annebel deed het geweldig. Zo rustig en tevreden, dronk goed en groeide als kool. Ik had even tijd nodig om aan haar te wennen. Het wezentje in mijn buik was in eens een echt mensje en nu fantasie werkelijkheid was geworden, moest ik mijn meisje echt nog leren kennen.  (meer…)

Roze wolk, waar was je nou?

Mijn zwangerschap was heerlijk. Oh wat was ik gelukkig. Het was de gelukkigste tijd van mijn leven. Ik genoot van het groeiende leventje in mijn buik, was tot over mijn oren verliefd op mijn man en keek vol verwachting uit naar ons kindje. Dat ik me de eerste weken na de bevalling helemaal niet zo gelukkig voelde, kwam dan ook best hard aan.

dsc_0005

De eerste twee weken had ik last van de baby blues. Ik wist dat dat voor kon komen, 80% van alle net bevallen vrouwen heeft het, en dus accepteerde het. Ik had het alleen niet echt verwacht. Hoe kon ik me nou verdrietig voelen na al dat enthousiasme en ongeduldig uitkijken naar onze dochter? Het viel me ook vies tegen trouwens, die hele baby blues. PMS is er niets bij. Maar na een paar heftige dagen zwakte het af en verdween toen Annebel twee weken oud was.
Toch kon ik nog niet genieten. Ik was vooral moe. Moe en uit mijn doen. Wie was dat kindje dat ik net op de wereld had gezet? Ik had tijdens de zwangerschap me al van alles voorgesteld, maar het was allemaal fantasie. Dit was een echt wezentje en ik kende haar nog helemaal niet. Ik wist niet wat ze fijn vond en waar ze verdrietig van werd, waar ze blij van werd en hoe ze zich zou ontwikkelen. Ik moest haar helemaal opnieuw leren kennen. Het voelde allemaal heel onwerkelijk. Annebel was lief en tevreden en ik voelde me nog steeds alleen maar moe, verward en een melkmachine.
Mijn man wees me erop dat ik mijzelf meer tijd moest gunnen, de bevalling was uitputtend geweest en ik had tijd nodig om te herstellen, om weer wat energie te krijgen en mijn hormonen weer in balans te hebben. Dat was moeilijk want ik moest heel veel van mijzelf. Ik moest vrolijk en gezellig zijn. Ik moest Renso helpen met het huishouden, ik moest een geweldige moeder zijn en ik MOEST genieten van mijn kind.
Weer was het Renso die mij er op wees dat mijn onrust uit liefde ontstond. Ik maakte me zorgen over alle mogelijke kwaaltjes die zij of ik kon hebben, iedere dag google-de ik wel weer wat anders, spruw? reflux? koorstlip? Ik was zo bezig met mij zorgen maken of het wel goed met haar ging, dat ik vergat gewoon te ontspannen en te genieten. En daardoor niet doorhad dat wanneer ze met haar kleine lijfje tegen mij aan in slaap viel en ik van ontroering moest huilen, dat ik dan eigenlijk al aan het genieten was.

Ik had niet gedacht dat de roze wolk nog zou komen. Dat veel vrouwen helemaal geen roze wolk hebben, dat wist ik best, maar ik had niet verwacht dat ik daarbij zou horen. Annebel was 6 weken en ineens was de wereld roze. Ze lachte naar me. Ze maakte geluidjes als ik tegen haar praatte. Ze greep zich met haar handjes vast aan mijn trui als ik haar troostte. Ze volgde mij met haar ogen als ik door de kamer liep. Ze groeide goed. Ze was gezond. En ze sliep beter. Ik had meer energie, had meer grip op de borstvoeding, sliep beter en de bevalling begon naar de achtergrond te vervagen. Daar was hij dan eindelijk, die roze wolk. En ik laat me er nu heerlijk door meevoeren.

Hebben jullie een roze wolk gehad of juist niet? En wat voelde je daarbij?

1 2 3 4 6