Categorie: Margriet

Poep- en plaspraat

Als je net een baby hebt is het ineens heel normaal om ongegeneerd over poep,plas en spuug te praten. Maar ook over je borsten. En dat ga ik dus even met jullie doen; praten over poep, plas, spuug en borstvoeding. Want het is me een dingetje zeg, dat borstvoeding geven. Een tijdje terug schreef ik al over D-Mer, wat de borstvoeding er niet gemakkelijker op maakt, vandaag schrijf ik over voor- en achtermelk.

poepen-plassen-en-spugen

Plasluiers, daar begon het mee. In mijn stukje over wasbare luiers schreef ik dat Annebel flinke plasluiers had. Ruim 8 volle plasluiers per dag en dan gebruikte ik al twee inleggers, toch lekte ze door. Tja geen wonder, ze dronk tenslotte ook zo goed.
Spugen, dat was het tweede probleem. Na iedere keer drinken moest ze spugen. En dan vaak niet gewoon een mondje terug, nee hartverscheurende huilbuien van de krampjes en dan flots, zo de halve maaltijd weer naar buiten. Tja, geen wonder, ze dronk ook zo gulzig.
Poepbroeken, of beter gezegd spuitluiers tot in haar rug. Iedere dag een volle poepluier en zeker om de dag een echte spuitluier. Iedere keer van die dunne natte poep. Tja, geen wonder met al dat vocht dat ze binnenkreeg. (meer…)

Verdriet tijdens borstvoeding

Even heb ik getwijfeld of ik hier wel iets over ging schrijven. Het is tenslotte best persoonlijk. Maar juist omdat er niet vaak over wordt gesproken en ik zeker weet dat er meer vrouwen last van hebben, ga ik er toch wat over schrijven.

borstvoeding

Er klopte iets niet. Waarom voelde ik me toch elke keer zo neerslachtig als ik borstvoeding gaf? Overal las ik dat borstvoeding iets heel fijns moest zijn, echt een momentje van moeder en kind. Een heel prettig en intiem moment. (Kloven en verkeerd aanhappen daargelaten). Maar ik keerde in mijzelf, voelde me verdrietig en werd een beetje misselijk tijdens het voeden. Mijn kindje keek ik bijna niet aan en ik voelde me ver van haar verwijderd. Zodra ze de borst bijna leeg had, was het over, maar zodra ik weer moest gaan voeden kwam de stemming weer terug. Eerst dacht ik even dat het bij de babyblues hoorde, maar tussen de voedingen in voelde ik me goed. Even wat zoeken op het internet en ik had het gevonden. D-MER. Of in het Nederlands; Dysforisch Toeschietreflex. Om borstvoeding te kunnen geven wordt het hormoon oxytocine aangemaakt, je niveau aan dopamine daalt een beetje en zo kan het hormoon prolactine zijn werk gaan doen. Bij de meeste vrouwen zorgt de oxytocine voor het fijne gevoel. Oxytocine wordt niet voor niets vaak ook het knuffelhormoon genoemd. Maar ook dopamine zorgt voor een gevoel van geluk. Bij sommige vrouwen daalt echter de dopamine zo ver, dat ze zich ongelukkig gaan voelen. Dat heet dan D-MER. (Het gehele technische verhaal lees je hier.)

Had ik dat dan? D-MER? Ik belde de lactatiedeskundige en vertelde haar mijn symptomen. Bewust liet ik weg dat ik zelf aan D-MER dacht. Maar de lactatiedeskundige noemde het zelf al. Ze stelde een paar vragen om er zeker van te zijn en vertelde me dat er eigenlijk niets aan was te doen. Ja ik kon antidepressiva gaan slikken, maar verder viel er niets aan te veranderen.

Stoppen met borstvoeding geven wilde ik eigenlijk niet. Annebel dronk heel erg goed, ik maakte volop voeding aan en Annebel groeide als kool. Ik gunde het mijn meisje om het beste te krijgen wat ik haar kon geven. Ik probeerde te kolven, maar ook tijdens het kolven voelde ik me neerslachtig.
Maar voor iedereen die hier last van heeft of krijgt, er is toch wel een beetje hoop. Na vier weken lang borstvoeding geven, kan ik zeggen dat het minder wordt. Als ik goed heb geslapen en Annebel een regelmatig voedingsritme aanhoudt, is het verdrietige gevoel en de misselijkheid een stuk minder. Ook helpt het te weten wat het is, daardoor valt het beter te accepteren. Het gevoel overvalt me minder, ik accepteer het en het is minder heftig nu ik me fitter voel dan in de eerste weken na de bevalling.

Ik lees graag over jullie ervaringen met borstvoeding, laat gerust een reactie achter. 

Welkom Annebel!

Het was even stil op mijn blog. Maar met een goede reden. Al mijn tijd ging op aan ons prachtig mooie meisje Annebel, die maandag 22 augustus werd geboren.
Ik wil jullie graag in het vertellen over de bevalling. Ik zal proberen de details waar niemand op zit te wachten achterwege te laten. Toen ik zelf nog zwanger was, wilde ik dit soort verslagen nooit lezen, maar ik kan je gerust stellen, ondanks dat de bevalling niet standaard was en ontzettend vermoeiend, kan ik er positief op terugkijken en ben ik heel blij met de keuzes die wij samen met de verloskundige gemaakt hebben.

Annebel 4 dagen

Op zaterdag 20 augustus om 23.00 uur braken mijn vliezen. Ik was in de wolken. Enthousiast riep ik naar mijn man dat het eindelijk was begonnen. Die dag had ik me niet zo lekker gevoeld en stelde het wachten mijn geduld behoorlijk op de proef. Vrijwel direct na het breken van de vliezen begonnen de weeën. Al snel volgden de weeën elkaar in rap tempo op, elke 3 a 4 minuten een wee van 1 minuut. We belden de verloskundige. Zij kwam kijken en stelde 1 cm ontsluiting vast.
“Deze weeën zijn nog niet krachtig genoeg voor ontsluiting. Probeer nog wat te slapen,” raadde ze aan.
(meer…)

40 weken zwanger

Vandaag ben ik 40 weken zwanger. “Kom er maar uit hoor lief kindje, je bent van harte welkom!”

40 weken (3)

Dinsdag dacht ik even dat het misschien wel begonnen was, ik dacht dat ik vruchtwater verloor. Mijn man stond meteen klaar om van alles te gaan regelen. We hadden die ochtend ook een afspraak bij de verloskundige en ik belde even van te voren voor advies.
“Kom maar gewoon naar je afspraak, dan kijken we even hoe het ervoor staat.”
Met mijn harde buik kon ik niet autorijden en mijn man heeft geen rijbewijs, dus werd mijn vader ingeschakeld. Helaas, het was loos alarm.
Alles is klaar, er hangt nu zelfs een mooie lamp op de babykamer. Dat was het laatste wat we nog wilden hebben. Ik weet niet zo goed nog wat ik moet doen met mijn tijd. Graag had ik wat meer geschreven aan het kinderboek waar ik al een paar jaar mee bezig ben, maar ik kan mijn hoofd er niet goed naar zetten. Het is nu echt afwachten. Er zijn totaal nog geen tekenen dat het kindje er uit wil komen, ook het vals alarm was geen indicatie. Ik voel me ook weer veel fitter dan vorige week en beweeg zelfs soepeler dan een paar dagen terug. Alleen heb ik meer last van harde buiken. We zullen nog maar even afwachten.

Het weer is gelukkig heerlijk en ik geniet van de zomer. Gisteren haalde een vriendin me op om lekker met haar en haar kinderen naar het meer te gaan. Ik heb echt zitten te genieten. Ik bleef bij het picknickkleed en gaf haar jongste de fles, terwijl zij iets verderop met haar oudste door de waterlijn liep. Wat een heerlijk gevoel. Zo’n tevreden kindje op schoot in de schaduw onder de bomen, zacht warm briesje en de geur van zonnebrandcrème en water. Ik luisterde naar de spelende kinderen op het strandje en fantaseerde hoe ik zelf over een jaar of twee met ons meisje naar de waterlijn zou lopen.

En dan kijk ik weer naar mijn mooie ronde buik waar ik zo trots op ben. “Kom maar lief kindje, je bent van harte welkom!”

38 weken zwanger

Ruim 38 weken zwanger en het gaat nog goed. Fietsen, wandelen en autorijden gaan niet zo heel best meer, 15 minuten maximaal. Vorige week waren mijn voeten vanaf de enkels ineens ballonnetjes in de vorm van varkenspootjes, dat is gelukkig nu weer weg.

38 weken (1)

Ik heb niets te klagen. Het kindje beweegt goed, ze ligt helemaal ingedaald en ik voel me over het algemeen prima. Mijn verlof kom ik redelijk door. Het is jammer dat ik niet zo mobiel meer ben en daardoor een beetje aan mijn woonplaats ben vastgeplakt. Vorige week werkte mijn man 60 uur in 5 dagen, toen had ik het geluk dat ik met mijn moeder kon afspreken. We hebben mouwslabbetjes gemaakt. Ook kwam er een vriendin een nachtje logeren, dat was heel gezellig. Van het lijstje dat ik publiceerde over mijn zwangerschapsverlof, heb ik de gipsafdruk gemaakt, ik moet hem nog wel schilderen, de helft van de foto’s ingeplakt, alle enveloppen geschreven, een hele lading cupcakes gebakken en ingevroren en een boek uitgelezen.

De laatste dagen keer ik steeds meer in mijzelf. Ik kan soms een half uur lang op een stoel zitten staren. Overdag doe ik regelmatig een dutje of hang ik voor de tv, ik ben Gilmore Girls opnieuw aan het kijken. En dan ineens heb ik nesteldrang en kom ik in actie en moet er van alles gebeuren en het liefst per direct. Alles is al klaar voor de komst van de baby en ik kan bijna niet wachten om ons dochtertje te gaan ontmoeten. Toch voelt het soms nog steeds onwerkelijk. Ondanks de dikke buik en dat ik er al maanden iedere dag mee bezig ben, (serieus ik ben niet meer Margriet, ik ben nu zwangere Margriet en andere Margriet lijkt niet meer te bestaan) kan ik soms nog steeds niet geloven dat we straks met zijn drieën zijn en dat er een klein hummeltje van Renso en mij in onze armen ligt.

Hoe hebben jullie de laatste weken van de zwangerschap ervaren?

1 2 3 4 5 6