Categorie: Dagboek van

Sanne

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Sanne
Sanne streek glimlachend over haar dikke buik. Haar dochtertje had haar oor tegen de blote buik gelegd en Sanne voelde de kleine plakvingertjes tegen haar huid.
“Kom je er bijna uit zusje?” vroeg de peuter.
“Bijna,” antwoordde Sanne voor de ongeboren baby.
Het kleine wezentje duwde haar voetje tegen de baarmoederwand.
“Wil je ook even voelen, Lars?” vroeg ze aan haar zoontje, die op een afstandje stond te kijken.
“Nee,” reageerde hij nors. Hij sloeg zijn armen over elkaar en perste zijn lippen samen. “Ik wil niet nog een zusje,” verklaarde hij, waarna hij een boze blik naar de peuter wierp.
Sanne zuchtte. Lars had de hele zwangerschap bijna geen aandacht aan de komst van een derde kindje geschonken. En sinds hij wist dat het een meisje zou worden, wilde hij er nog minder van weten. Hij had boos tegen het ledikantje geschopt toen ze hem het kamertje van zijn nieuwe zusje lieten zien.

Sanne

“Voorzichtig hè,” fluisterde Tim en duwde de slaapkamerdeur open. Op haar tenen sloop zijn dochtertje naar Sanne en de baby toe.
“Aww,” zei ze verrukt en gaf een zacht kusje op het voorhoofd van de baby.
Lars stond nog in de deuropening en ging op zijn tenen staan om de baby te kunnen zien.
“Je mag wel even komen kijken,” zei Sanne.
Lars wilde al bijna zijn armen weer over elkaar slaan en zijn hoofd schudden, maar zijn nieuwsgierigheid won het. “Is dat mijn nieuwe zusje?” vroeg hij met grote ogen.
Sanne knikte.
“Hoe heet ze?”
“Dina,” antwoordde Sanne met een glimlach.
Heel voorzichtig raakte Lars de baby aan.
“Hallo Dina.” Met een ruk ging zijn hoofd omhoog en hij keek snel van zijn moeder naar zijn vader. “Mag ik een boekje aan haar voorlezen?”
Tim lachte. “Dat is goed jongen, ga er maar eentje uitzoeken.”
Lars spurtte de kamer uit. Tim keek Sanne aan en zuchtte opgelucht.

Een heerlijke werkdag

Woensdagochtend. Ik warm mijn handen aan een kop thee. De ochtenden zijn koud en de herfst lijkt nu toch echt te zijn aangebroken. Eén voor één druppelen de moeders binnen en schuiven aan. De kinderen zijn naar school gebracht, het is tijd voor een kopje thee of koffie en een goed gesprek in de ouderkamer. Mijn stagiaire leidt het gesprek. We hebben het over regels rondom het gebruik van computers, televisie en andere media in het huis. De ene moeder vertelt enthousiast dat ze haar kinderen bijna nooit achter de tv uit hoeft te plukken, ze spelen liever buiten. En als het regent zijn ze gelukkiger met een kaartspel dan met een tablet. Een andere moeder geeft toe dat het iedere keer strijd is wanneer haar zoontje computerspelletjes wilt spelen en dat ze zich ook een beetje zorgen maakt om de soort spelletjes die hij wil spelen. Ik ben blij met haar oprechtheid en dat ze na het verhaal van de andere moeder toch durft toe te geven dat het in haar huis niet altijd zo makkelijk gaat. De andere ouders reageren behulpzaam en geven haar tips. Daarna worden er enthousiast plannen gemaakt voor de volgende ouderkamer. Wat is mijn werk toch fijn als ouders zelf zo betrokken zijn.

Kopje thee

Na de ouderkamer zoeken mijn stagiaire en ik een plekje achter een computer. Er moeten mailtjes beantwoord worden en aan het projectplan voor een nieuwe activiteit gewerkt worden. Ik bel een ouder op voor een afspraak voor een huisbezoek. Ze reageert al met een vrolijk “Hoi Margriet,” nog voor ik mijn naam heb gezegd. De dag ervoor zat ze samen met haar man bij het zorgteam van de basisschool. Ik vind het altijd een beetje intimiderend voor ouders om aan te schuiven bij het zorgteam, met de intern begeleider, de leerkracht, het school-maatschappelijk-werk, de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau en dan ook nog mijn stagiaire en ik aan tafel. Ze waren blij mij te zien. En ik was blij te horen dat ze nog steeds mijn tips van twee jaar terug toepasten. Ik heb er zin in om weer bij dit gezin aan de slag te gaan.

’s Middag’s neem ik mijzelf voor om echt op mijn handen te gaan zitten. Ondanks dat mijn stagiaire die ochtend het gesprek in de ouderkamer zou leiden, kon ik het niet laten om me er in te mengen. Tijdens de kinderactiviteit ga ik op een stoel in de hoek van de ruimte zitten met een bloknote en een pen om de stagiaire te kunnen observeren. Het is een druk groepje met een stel heerlijke kinderen. Genietend kijk ik naar twee jongetjes die helemaal niets van de uitleg volgen, maar in plaats daarvan met hun hoofd in de spelletjeskast besluiten dat ze zelf wel kunnen kiezen wat ze willen doen, terwijl een ander meisje bijna op haar tenen gaat staan om niets te hoeven missen van de uitleg.

Op de gang zit een meisje van de bovenbouw te wachten tot we klaar zijn met opruimen. Zij volgt sinds kort bij mij een individueel traject. Samen maken we een plan voor het komende schooljaar en beschrijven aan welke dingen ze wil gaan werken. Ik stel vragen en zij antwoord met: “Nee, dat vind ik eigenlijk niet.” Heerlijk hoe ze haar mening durft te geven.

Voldaan rijd ik ’s middags weer naar huis. Wat heb ik toch een fijn beroep.

Lieke

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Lieke
“Auw!” Lieke ging met haar blote voet op een vormpje van de klei staan. Ze mopperde binnensmonds, raapte het vormpje op en legde het op de tafel bij de rest van de kleivormpjes en open potjes play-doh.
“Kom op Marloes, je moet je klei echt opruimen als je er mee hebt gespeeld anders droogt het uit.”
Traag draaide Marloes haar hoofd weg van de televisie, waar ze in kleermakerszit voor zat.
“Ja, zal het zo doen,” zei ze zonder haar ogen van het scherm los te maken.
“Fijn,” zei Lieke en liep naar de keuken voor een kop koffie. Ze pakte de laatste schone kop uit het keukenkastje en schonk hem vol met dampende koffie. Ze snoof diep en glimlachte. Ondanks dat ze slecht geslapen had, maakte de geur van koffie alles weer goed. In het halletje vond ze haar crocs. Gapend slofte ze naar de woonkamer, waar Marloes nog steeds op de vloer voor de tv zat. Er was inmiddels een nieuwe programma begonnen.
“Ik had je gevraagd je klei op te ruimen.”
“Ja, zo meteen.” Marloes nam deze keer niet eens de moeite om haar hoofd om te draaien.
“Nee, nu.” Lieke vond een leeg plekje op de eettafel om haar kop koffie neer te zetten en liep op de tv af. Zonder aarzelen drukte ze de stand-by knop in, waarna Tinkerbell en haar vriendinnetjes in een flits verdwenen en er een groot zwart scherm overbleef.
“Ja, maar,” sputterde Marloes en keek haar moeder met grote ogen aan.
“Hup, ga je spullen opruimen. Kijk dan, overal ligt klei. En die poppen horen hier ook niet,” zei Lieke en gebaarde om zich heen.
Marloes stond op en keek rond. Ze zuchtte en beet op haar lip.
“Ja, maar…” begon ze weer.

Lieke, opruimen

Lieke liep op de klei af en stopte een uitgedroogd stukje rode play-doh terug in het potje.
“Begin hier maar mee.
Snuivend slofte Marloes naar de tafel en deed ook een stukje klei in een potje.
“Goed zo,” reageerde Lieke. Ze plofte op een stoel aan de eettafel en nam een slok van haar koffie. Ze sloot haar ogen en genoot van het warme goedje dat door haar keel gleed. Toen haar ogen weer open gingen zag ze Marloes vormpjes uit een dikke plak groene klei drukken.
“Had ik gezegd dat je er mee moest gaan spelen?” vroeg ze boos.
Marloes schudde haar hoofd “Nog even mama.”
“Nee, niet nog even. Je gaat nu opruimen.” Met een ruk duwde Lieke haar stoel naar achteren, stond op en mikte wat van het speelgoed dat overal in de kamer slingerde in een doos. Ondertussen was Marloes gaan staan en had zich recht voor haar moeder gepositioneerd. Haar handjes in haar zij en haar lippen strak op elkaar geperst.
“Het is niet eerlijk,” mopperde ze en keek de kamer rond.
“Als je ergens mee hebt gespeeld moet je het opruimen,” verweerde Lieke zichzelf.
Boos greep Marloes een barbie van de grond en gooide de blonde pop dwars door de kamer. Na dat theatrale gebaar draaide ze zich resoluut om en rende naar haar slaapkamer.

Lieke zuchtte diep en wreef met haar vrije hand over haar voorhoofd. Ze zette de doos met spullen neer en ging weer op de stoel zitten. Haar benen voelden als lood en haar hoofd als een baksteen. Ze vouwde haar handen om de mok met lauwe koffie en keek de kamer rond, zoals Marloes ook al een paar keer had gedaan. Poppen, klei, stiften, boerderijdieren, de hele woonkamer lag ermee bezaaid. Maar er lagen ook andere spullen. Een geopend zakje chips net onder de bank, een glas sap van twee dagen geleden, drie boterhambordjes, een enorme stapel schone was die nog gesorteerd moest worden nam de hele bank in beslag, boeken, rekeningen, pennen en mappen op de eettafel en hier en daar de zilveren glinstering van een snoeppapiertje. Eigenlijk kon ze haar dochter geen ongelijk geven. Het was ook niet eerlijk. Haar ogen bleven rusten op een foto aan de muur met het stralende gezicht van haar dochter die haar lachend aankeek. Dat was een jaar geleden geweest. Voordat Lieke alleen was komen te staan en alles in een rotvaart aan duigen was gevallen. Zou ze ooit nog uit dit gat omhoog kruipen?

“Maar één manier om dat te doen,” sprak ze zichzelf toe en hees zichzelf omhoog. Met iedere stap die ze zette naar de kamer van haar dochter voelde ze zichzelf lichter worden. Ze besefte dat ze een paar weken geleden waarschijnlijk terug in bed was gekropen, maar vandaag niet. Vandaag liep ze op haar dochtertje af en streek met haar vingers door haar zachte haren.
“Kom lieverd, we gaan het samen doen. Jij een beetje, maar ik ook.”

Amina

Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Amina
“Waarom gaan jullie niet gewoon scheiden?!” riep hij en sloeg de deur van zijn kamer met een klap achter zich dicht.

Jongetje boos

Amina zuchtte en wreef over de pijnlijke plek op haar bovenarm. Het was niet de bedoeling geweest dat haar oudste zoon hen ruzie had horen maken. Ze zeeg neer op een stoel aan de keukentafel en sloot haar ogen. Ze luisterde naar het geluid van de televisie in de woonkamer, waar haar man waarschijnlijk languit op de bank naar lag te kijken. En waar ging het nou eigenlijk over? De kleinste had lopen jengelen, daar kon haar man niet tegen. Het was haar taak om de kleuter stil te houden. Snapte hij dan niet dat hij het zelf in de hand had gewerkt? Het kleutertje hoefde maar heel even met zijn lipje te trillen en hij kreeg alles van zijn vader.

“Papa, ik krijg van mama geen snoepje.”
“Hier ventje, pak maar.”

Deze keer wilde hij niet naar bed. Net op een moment dat haar man televisie wilde kijken, wat enorm op zijn zenuwen had gewerkt tot hij naar haar was uitgevallen. De kleine was meteen stil en ging heel gedwee naar bed.

Amina opende haar ogen en slofte naar de slaapkamerdeur van haar oudste zoon. Ze legde haar oor tegen de deur. Het was stil. Zou hij al slapen? Ze draaide haar knokkels naar de deur, klaar om te kloppen, maar aarzelde. Wat moest ze zeggen? Dat het niet meer zou gebeuren? Dat zou een leugen zijn. Hij werd steeds opstandiger. Ze vreesde voor het komende jaar, dan werd hij al dertien. Hij snapte niet dat ze niet gingen scheiden, dit was niet de eerste keer dat hij er iets over zei. Vond hij haar zwak? Maar waar moest ze heen? Ze had geen inkomen zonder haar man, geen huis zonder hem en de kinderen hadden een vader nodig. Familie zou het niet begrijpen, zij zouden haar niet steunen als ze zou scheiden.

Amina

“Nog een paar jaar,” prevelde ze tegen zichzelf en liet haar hand zakken.
“Nog een paar jaar, dan gaat hij met pensioen en gaat hij weer in Marokko wonen. Dan komt alles goed.”

1 5 6 7