Ik haalde nog een keer diep adem en stapte met knikkende knieën de teamkamer binnen. Mijn hoofd gloeide en ik voelde mijn maag zich tegen mijn hart drukken.
“Zullen we dan maar?” vroeg mijn manager.
“Ja graag,” antwoordde ik.
Met trillende handen trok ik de stoel naar achteren in de spreekkamer en nam plaats. Ik keek mijn manager aan en hield mijn adem in.
“Ik zal maar meteen vertellen wat je wilt weten. Je kunt een vast contract krijgen voor vierentwintig uur.”
Mijn ingehouden adem ontsnapte over mijn lippen en mijn maag zakte terug op de juiste plaats. Helaas een dag minder dan ik nu werk, maar niet minder dan mijn minimum, daar had hij zijn best voor gedaan. Ik was hem heel dankbaar.

Roze Rozen

Na zes jaar ieder jaar de angst mijn baan te verliezen, was dit een enorme opluchting. Ik kon het nog niet helemaal bevatten en bleef de hele dag gespannen en emotioneel. Dat duurde nog tot na het weekend. Ik ben dol op mijn baan. Het geeft niet als je soms iets niet weet en hulp vraagt van een collega, dan staan er meteen drie klaar om je verder te helpen. Dat was precies wat ik nodig had nadat ik in het onderwijs een tijd op mijn tenen moest lopen. Door mijn collega’s en de werksfeer kon ik gaan groeien en ontwikkelen.

Het tweede jaar was het zwaarste, al rond mei begon ik zenuwachtig te worden over mijn contract. Er was gezegd dat de kans klein was dat ik kon blijven en dat ik beter ander werk kon gaan zoeken. Maar niets leek leuk genoeg. Halverwege een sollicitatieprocedure bij een kinderdagverblijf en twee weken voor het eind van mijn contract hoorde ik dat ik toch nog een jaar kon blijven.

Het derde jaar wist ik dat er geen vast contract in zou zitten. En ik was boos. Want had ik dan niet hard genoeg gewerkt? Was ik dan niet goed genoeg? Maar daar lag het niet aan. Het lag alleen maar aan de financiële situatie van de organisatie, waardoor vaste contracten niet mogelijk waren. Drie maanden zat ik thuis en al snel had ik besloten dat ik terug wilde naar deze baan, want daar was ik toch echt het gelukkigste.

Nu, na nog een keer drie jaar bij mijn werkgever, mag ik eindelijk echt blijven. Samen met twee andere collega’s die precies hetzelfde traject hebben gehad als ik. En ik geniet daardoor alleen nog maar meer van mijn werk.

3 Comments on Hoera, ik mag blijven.

  1. Koosje zegt:

    Ontzettend leuk voor jou Margriet! En voor ons, jouw collega’s natuurlijk ook!

  2. Jeanine zegt:

    Gefeliciteerd!! Heb een paar jaar geleden ook zo in onzekerheid gezeten op mijn werk. Moest eigenlijk weg omdat ik een min-max contract had maar uiteindelijk toch een vast contract gekregen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge