“Kom er maar uit boertje,” zeg ik geforceerd vriendelijk.
Ik ben al bijna een half uur aan het hupsen, kloppen en wrijven, maar de boer wil niet uit dat kleine babylijfje. Toch merk ik dat ze er last van heeft. Ze ademt moeilijk en moppert.
Ik leg haar op haar buikje en wacht even. Niets.
Dan even op haar rug, het ademen gaat nu nog moeilijker en ze slaat wild met haar armpjes. Nog niets.
Toch maar weer tegen mijn schouder. Ze grijpt de stof van mijn trui stevig vast.

fotos-november-38

“Toe maar boertje,” zeg ik en geef Annebel een kusje net boven haar oor.
Van binnen ben ik boos op dat beetje lucht in haar maag. Dat zoiets stoms als een boertje mijn lieve meisje zo ontzettend dwars kan zitten.
En dan….. “Bwoah” een dikke boer galmt door de kamer.
“Goed zo!” reageer ik enthousiast en opgelucht.
Haar lijfje ontspant en ze nestelt haar hoofd tegen mijn hals. Haar handje losjes over mijn schouder.
Ik hoor haar regelmatige ademhaling en voel haar hartje tot rust komen.
Ze slaapt.

6 Comments on Hup nou boertje!

  1. Marianne zegt:

    Zo lief….. (en grappig geschreven)!

  2. Ellen zegt:

    O ja hè, zo vervelend. Soms komen ze gewoon niet. Ik leg mijn dochter ook wel eens weg zonder boer (als ze geen last heeft) en als ze dan weer wakker wordt en ik haar oppak dan komt er toch een grote boer, haha.

  3. Jeanine zegt:

    Ahh, zo leuk geschreven!! Iets herkenbaars voor alle moeders 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge