Het is al weer even geleden dat ik een verhaal in deze rubriek heb geplaatst. Verhalen gebaseerd op de bijzondere ouders die ik in mijn werk tegenkom.

Vader en zoon op de bank

Het jongetje zette zich schrap en duwde met zijn kleine armpjes zijn vader van zich af.
Kim zuchtte. Haar man liet hun zoontje los en keek teleurgesteld naar haar.
“Volgende keer beter,” zei ze en probeerde bemoedigend naar hem te glimlachen.
Bart was ondertussen naar zijn lego gerend en zat daar te spelen.
“Een kind zou toch gewoon een knuffel van zijn vader moeten accepteren?” vroeg haar man.
Kim knikte. “Ik snap het ook niet.”
“Hij moet maar gewoon leren dat als ik thuis kom, dat we dan een knuffel geven, dat dat er gewoon bij hoort.” Hij zei het vastberaden maar keek daarna toch twijfelend naar Kim.
“Ik weet het niet. Dwingen voelt ook niet zo goed. Marieke zei dat we misschien moesten accepteren dat hij niet zo van knuffelen houdt en dat als we hem wat ruimte geven hij vanzelf zou laten zien welke manier van nabijheid hij wel fijn vindt.”
Haar man wreef over zijn voorhoofd. “Misschien, ik weet het anders ook niet zo goed.”

Hij had zo zijn best gedaan. Kim zag hoe moeilijk hij het ermee had om niet steeds te vragen of Bart bij hem kwam zitten, hem een knuffel gaf of met hem wilde stoeien. De eerste dagen had Bart niet op of om gekeken naar zijn vader. Het brak Kim’s hart om haar man zo radeloos te zien. Maar na een paar dagen leek Bart wel wat rustiger te zijn geworden.
“Dag Bart,” zei haar man “Ik ben weer thuis.”
Bart keek even op van zijn lego en zwaaide naar zijn vader om daarna weer verder te spelen.
Kim begroette haar man en zei dat ze zou gaan koken. Vanuit de keuken sloeg ze hem gade.
Vermoeid ging hij op de bank zitten en zette de tv aan.
“Wat kijk je papa?” vroeg Bart ineens.
“Nog niets, er is reclame.”
Bart klom naast zijn vader op de bank. “Dat is van de McDonalds.”
Kim zette een pan neer en hield haar adem in.
“Dat klopt,” zei haar man.
Bart kroop nog wat dichterbij en legde zijn hoofd tegen zijn vaders arm.
Daar zaten ze dan, haar man en haar zoontje. Dichter bij elkaar dan Bart ooit eerder uit eigen beweging had gezeten.
Een glimlach vormde zich om haar lippen. Haar man zag haar kijken en beantwoordde haar glimlach met een opgeluchte zucht.

2 Comments on Kim

  1. Ellis zegt:

    Mooi geschreven. Ik ken deze situatie niet verder maar ik denk dat het in veel gevallen, niet alleen bij kinderen, zo kan werken dat hoe meer je je best doet om dichterbij te komen hoe meer afstand er ontstaat en op het moment dat je het ‘loslaat’ en zelf een stapje terug doet komt de ander vaak vanzelf naar je toe….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge