April 2015
De test die mijn man in februari bij de huisarts had laten uitvoeren, had ertoe geleid dat we naar de gynaecoloog waren doorverwezen. Het duurde even voordat we aan de beurt waren voor een afspraak. Mijn bloed werd onderzocht en mijn cyclus bekeken met behulp van een inwendige echo. Ook de test van mijn man werd herhaald.

kinderwens (3)

“Ik mag jullie feliciteren,” zei de gynaecoloog. “Er is niets te vinden, jullie waarden zijn prima.”
Bedremmeld keek ik hem aan. “Maar die test van mijn man dan?”
“De nieuwe test was goed. Je was toch ziek geweest in februari?” vroeg de gynaecoloog.
Mijn man knikte.
“Daar zal het wel aan gelegen hebben dat die eerste test geen goede uitslag had. Jullie kunnen gewoon terug naar huis en moeten gewoon nog wat geduld hebben. Als het over een half jaar nog niet gelukt is, kom dan maar weer terug.”
Ik begon te huilen. Het drong nog niet door dat dit goed nieuws was. We waren anderhalf jaar verder en we waren nog niet zwanger. Ik had gehoopt op een antwoord. Waarom waren we nog niet zwanger als er niets mis was? Ik wilde aan de slag, dan deden we er tenminste wat aan. Weer naar huis, terug die onzekerheid in, iedere maand niet weten of het lukt, iedere maand die hoop opbouwen en dan weer die teleurstelling. Ik wist niet of ik dat nog wel kon.
“Dit is goed nieuws,” zei de gynaecoloog.
Het duurde even voor ik besefte dat hij gelijk had. Geen hormonen spuiten, geen wekelijkse bezoekjes aan het ziekenhuis, geen druk op de prestatie van mijn man. Die weg had weinig romantiek en leverde misschien nog wel meer stress op.

Ik voelde mee met de stellen die er nog veel langer over deden. Zouden wij ook bij die mensen horen? Zou het ook 5 jaar gaan duren? Als ik nu al zo verdrietig en gefrustreerd raakte, hoe moest het dan voor hen zijn?
Ik besloot het positieve ervan in te zien, we hoefden geen inseminatietraject in, de zomer kwam eraan, we gingen er gewoon iets moois van maken.

Augustus 2015
De zomer was heerlijk. Ik ontspande me sinds maanden weer. Iedere ochtend startte ik met yoga in de ochtendzon. We deden alleen dingen waar we echt zin in hadden en ik genoot met volle teugen. We waren weer op en top verliefd en vrolijk. De vakantie in Denemarken en Zweden was heerlijk.
“Nu moet het toch wel gelukt zijn,” vond ik.
Als het nu nog niet gelukt was, dan wist ik het ook niet meer.
Drie dagen over tijd. Ik voelde me fit, rook dingen beter en mijn lijf gaf allemaal symptomen af. Een zwangerschapstest dan maar. Negatief.
Ik was teleurgesteld, maar liet me nog niet uit het veld slaan, misschien was ik gewoon iets te vroeg met testen.
Vijf dagen over tijd. Hoogst ongebruikelijk voor mijn normaal zo ontzettend strakke cyclus. Weer een zwangerschapstest, weer negatief.
“Wat wil je van me?” vroeg ik wanhopig aan mijn baarmoeder.
Negen dagen over tijd. Mijn man begon ook te geloven dat ik misschien toch zwanger was. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest geloven. Mijn lichaam gaf allemaal signalen af die op zwangerschap leken, maar toch waren de testen negatief.
Toen ik op de nacht van de tiende dag ging menstrueren was dat een enorme klap. Die dag erop bleven mijn man en ik thuis. Het was een verdrietige dag, maar we zijn erdoor nog dichter naar elkaar toe gegroeid.

Lees ook: Kinderwens deel 1 en deel 2 en kinderwens deel 4

13 Comments on Kinderwens (3)

  1. Koosje zegt:

    Mooi beschreven Margriet!

  2. Indrukwekkend wederom Margriet!
    Respect dat je dit wil- en kunt delen.

  3. Patrick zegt:

    He Margriet, ik wist helemaal niet dat jullie zo’n kinderwens hadden. Ik kan me niet voorstellen hoe hetis als het zo lang duurt en wat dat voor extra stress op moet leveren. Ik hoop dat het uiteindelijk gaat lukken en ik vind het heel sterk dat je het zo op deelt.

    Patrick

    • Margriet met de Paplepel zegt:

      Dank je wel. Ik kan mijzelf niet goed voorstellen als ik geen moeder zou worden. Die wens zit er al vanaf mijn kindertijd heel diep in.

  4. Ik kan me je teleurstelling goed voorstellen zeg. Zeker als je zoveel dagen overtijd bent ga je toch hopen!

  5. Indrukwekkend Margriet. Heb veel respect voor jullie.

  6. Noraly zegt:

    Oef, wat een klap! Zo herkenbaar ook.. (na 23 maanden een positieve test!) Ik wens je het geluk toe dat het ineens wél zo ver is. Veel liefs!

  7. Lilian zegt:

    Oh, wat lijkt me dit naar! Dat heb je misschien inderdaad misschien liever dat ze zeggen; ‘dit zit scheef en dat gaan we zo weer recht maken’. Hoop dat jullie snel goed nieuws krijgen!

  8. Annelore zegt:

    Goh Margriet, wat moet dit moeilijk om dragen zijn! Ik kan hier zo weinig zinvol op zeggen, alleen maar met jullie mee hopen dat jullie kinderwens toch ooit in vervulling mag gaan. Liefs, Annelore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge