Geïnspireerd door de bijzondere moeders die ik heb ondersteund, schrijf ik verhalen over de dagelijkse situaties waar moeders in kunnen staan.

Lieke
“Auw!” Lieke ging met haar blote voet op een vormpje van de klei staan. Ze mopperde binnensmonds, raapte het vormpje op en legde het op de tafel bij de rest van de kleivormpjes en open potjes play-doh.
“Kom op Marloes, je moet je klei echt opruimen als je er mee hebt gespeeld anders droogt het uit.”
Traag draaide Marloes haar hoofd weg van de televisie, waar ze in kleermakerszit voor zat.
“Ja, zal het zo doen,” zei ze zonder haar ogen van het scherm los te maken.
“Fijn,” zei Lieke en liep naar de keuken voor een kop koffie. Ze pakte de laatste schone kop uit het keukenkastje en schonk hem vol met dampende koffie. Ze snoof diep en glimlachte. Ondanks dat ze slecht geslapen had, maakte de geur van koffie alles weer goed. In het halletje vond ze haar crocs. Gapend slofte ze naar de woonkamer, waar Marloes nog steeds op de vloer voor de tv zat. Er was inmiddels een nieuwe programma begonnen.
“Ik had je gevraagd je klei op te ruimen.”
“Ja, zo meteen.” Marloes nam deze keer niet eens de moeite om haar hoofd om te draaien.
“Nee, nu.” Lieke vond een leeg plekje op de eettafel om haar kop koffie neer te zetten en liep op de tv af. Zonder aarzelen drukte ze de stand-by knop in, waarna Tinkerbell en haar vriendinnetjes in een flits verdwenen en er een groot zwart scherm overbleef.
“Ja, maar,” sputterde Marloes en keek haar moeder met grote ogen aan.
“Hup, ga je spullen opruimen. Kijk dan, overal ligt klei. En die poppen horen hier ook niet,” zei Lieke en gebaarde om zich heen.
Marloes stond op en keek rond. Ze zuchtte en beet op haar lip.
“Ja, maar…” begon ze weer.

Lieke, opruimen

Lieke liep op de klei af en stopte een uitgedroogd stukje rode play-doh terug in het potje.
“Begin hier maar mee.
Snuivend slofte Marloes naar de tafel en deed ook een stukje klei in een potje.
“Goed zo,” reageerde Lieke. Ze plofte op een stoel aan de eettafel en nam een slok van haar koffie. Ze sloot haar ogen en genoot van het warme goedje dat door haar keel gleed. Toen haar ogen weer open gingen zag ze Marloes vormpjes uit een dikke plak groene klei drukken.
“Had ik gezegd dat je er mee moest gaan spelen?” vroeg ze boos.
Marloes schudde haar hoofd “Nog even mama.”
“Nee, niet nog even. Je gaat nu opruimen.” Met een ruk duwde Lieke haar stoel naar achteren, stond op en mikte wat van het speelgoed dat overal in de kamer slingerde in een doos. Ondertussen was Marloes gaan staan en had zich recht voor haar moeder gepositioneerd. Haar handjes in haar zij en haar lippen strak op elkaar geperst.
“Het is niet eerlijk,” mopperde ze en keek de kamer rond.
“Als je ergens mee hebt gespeeld moet je het opruimen,” verweerde Lieke zichzelf.
Boos greep Marloes een barbie van de grond en gooide de blonde pop dwars door de kamer. Na dat theatrale gebaar draaide ze zich resoluut om en rende naar haar slaapkamer.

Lieke zuchtte diep en wreef met haar vrije hand over haar voorhoofd. Ze zette de doos met spullen neer en ging weer op de stoel zitten. Haar benen voelden als lood en haar hoofd als een baksteen. Ze vouwde haar handen om de mok met lauwe koffie en keek de kamer rond, zoals Marloes ook al een paar keer had gedaan. Poppen, klei, stiften, boerderijdieren, de hele woonkamer lag ermee bezaaid. Maar er lagen ook andere spullen. Een geopend zakje chips net onder de bank, een glas sap van twee dagen geleden, drie boterhambordjes, een enorme stapel schone was die nog gesorteerd moest worden nam de hele bank in beslag, boeken, rekeningen, pennen en mappen op de eettafel en hier en daar de zilveren glinstering van een snoeppapiertje. Eigenlijk kon ze haar dochter geen ongelijk geven. Het was ook niet eerlijk. Haar ogen bleven rusten op een foto aan de muur met het stralende gezicht van haar dochter die haar lachend aankeek. Dat was een jaar geleden geweest. Voordat Lieke alleen was komen te staan en alles in een rotvaart aan duigen was gevallen. Zou ze ooit nog uit dit gat omhoog kruipen?

“Maar één manier om dat te doen,” sprak ze zichzelf toe en hees zichzelf omhoog. Met iedere stap die ze zette naar de kamer van haar dochter voelde ze zichzelf lichter worden. Ze besefte dat ze een paar weken geleden waarschijnlijk terug in bed was gekropen, maar vandaag niet. Vandaag liep ze op haar dochtertje af en streek met haar vingers door haar zachte haren.
“Kom lieverd, we gaan het samen doen. Jij een beetje, maar ik ook.”

2 Comments on Lieke

  1. Annelies zegt:

    Super mooi verhaal! herkenbaar ook :)… Dank je wel voor al je hulp en je luisterend oor! Het is fantastisch hoe je je in mensen kunt inleven. Nooit gedacht dat ik er in 2 jaar tijd nu zo bij zou zitten. En dat is deels door de hulp van jou!

    Hoop dat er nog vele verhalen mogen volgen, vooral met een goed eind. Dat mensen er iets van kunnen opsteken, vragen die beantwoord worden, maar vooral dat men weet dat ze er niet alleen voor staan.

    • Margriet met de Paplepel zegt:

      Dank je wel. Ik was eigenlijk van plan om met deze rubriek te stoppen, maar dankzij jouw reactie zal ik binnenkort een nieuw stukje plaatsen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge