Liselotte vertelde mij over het besluit om met hun zoon naar een kindercoach te gaan. Ik vroeg haar of ze hierover een aantal vragen wilde beantwoorden.

Liselotte en zoonLiselotte: Ik ben getrouwd en heb twee zonen (9 en 10). Ons gezin is zowel financieel als sociaal stabiel en kent geen echte crisissen. Onze jongens gaan twee keer per week naar de BSO, hebben veel vriendjes en presteren boven gemiddeld op school. Geen aanleidingen voor opvoedkundige problemen zou je op het eerste gezicht zeggen. Echter ieder mens is uniek en ook kinderen met dezelfde basis zijn verschillend.

Wanneer en hoe merkte je voor het eerst dat je zoon bepaalde angsten had?
Mijn zoon is altijd angstig geweest. Als peuter had hij al moeite met verandering in omgeving of in routines. De doordeweekse dagen verliepen meestal zonder problemen, dan was zijn dag redelijk strak ingedeeld. Maar zodra de dag anders verliep, zoals in het weekend, of wanneer we uitstapjes wilde maken, dan moest dat tot in detail worden uitgelegd. Ook wilde hij steeds bij me zijn, zelfs als ik naar het toilet ging of wasgoed ging ophangen op zolder. Zodra ik (of een andere volwassene) uit zijn gezichtsveld was, raakte hij in paniek. Ook een oppas inschakelen ging moeizaam. Als mijn man en ik waren uitgenodigd voor een feestje dan ging daar een drama aan vooraf, ondanks uitgebreide uitleg waar we waren, bij wie, hoe laat we thuis zouden komen en welke oppas, dan nog was het grote paniek zodra we de deur uit gingen. Soms ging het echt niet en moest mijn man of ik thuis blijven of werden we halverwege de avond gebeld door de oppas. Uit logeren ging en gaat overigens wél goed.

Om wat voor angsten gaat het precies?
Verlatingsangst, lichte vorm van smetvrees en angst om controle te verliezen (bang voor het onbekende).

Wat heb je er zelf aan proberen te doen?
Natuurlijk wil je dat je kind opgroeit tot een evenwichtig persoon met een stevige basis en dat hij vol vertrouwen in de wereld staat. Toen mijn zoon nog klein was dachten we dat de angsten hoorden bij de ontwikkelingsfase; de eenkennigheidsfase, moeite om realiteit en fantasie te scheiden etc. De angstige periodes wisselden zich af met ‘goede’ periodes. Dat maakte het lastig om te bepalen of mijn zoon in een ‘nieuwe’ fase was beland, over zijn angst heen was of dat de angsten toch meer van structurele aard waren.
Uiteraard hebben we van alles geprobeerd; daags van te voren het kind voorbereiden op nieuwe situatie of afscheid, duidelijke uitleg, kiekeboe spelletjes (peuterleeftijd), oefeningen in tijdsbesef, bevorderen van eigen kracht door zelfstandig klusjes te laten doen en verschillende oppassen. Ook juist het tegenovergestelde hebben we geprobeerd: kort voorbereiden, kort afscheidsmoment, streng toespreken. Alle pogingen hadden wisselend succes. Een eenduidige oplossing was er eigenlijk niet.

Hoe ging jouw omgeving er mee om?
Onze omgeving reageerde wisselend. De meeste mensen vonden het vervelend voor ons, kwamen met goedbedoelde adviezen of vonden dat we niet streng genoeg waren. Sommige deden het gedrag van onze zoon af als ‘aanstelleritis’ of ‘aandachttrekkerij’.

Heb je je ooit niet serieus genomen gevoeld
Natuurlijk voel je je wel eens niet serieus genomen. En soms twijfel je ook of je het zelf bij het rechte eind hebt. Maar als je ziet hoe je kind reageert in bepaalde situaties, weet je dat het zich absoluut niet aanstelt. Zijn emoties zijn echt en het is moeilijk om die te ontkrachten of in verhouding te brengen naar de situatie.

Merken de leerkrachten op school iets aan je zoon?
De leerkrachten merken niet direct iets van de angsten. Als de dag in een vast patroon verloopt, is er weinig aan de hand. Wel krijgen we in de 10 minuten gesprekjes vaak te horen dat onze zoon een ‘bijzonder’ kind is. Niet echt anders dan de andere kinderen, maar wel in de manier van vragen stellen en zijn denkwijze.

Zou je willen dat je dingen anders had gedaan?
Dat is een moeilijke vraag. Je blijft zelf ook een mens met eigen emoties. Het enige wat ik kan verzinnen is dat ik op de momenten dat ik minder geduldig was toch wat meer geduld had kunnen opbrengen.

naar de kindercoach

Welke impact hebben de angsten en het bijbehorende gedrag van je zoon op de rest van je gezin?
Gelukkig gaat het nu hij ouder is en een coaching traject heeft doorlopen beter. Maar voorheen was de impact enorm. We waren altijd aan het bedenken hoe onze zoon op bepaalde situaties zou reageren en hoe we dit het hoofd moesten bieden. Daarnaast hadden we altijd het gevoel dat we constant verantwoording af moesten leggen. Onze andere zoon leed hier ook onder; hij werd steeds gecontroleerd en gecommandeerd door de oudste. Daarnaast had onze zoon zelf steeds meer last van zijn eigen onvermogen. Dit uitte zich in woede, verdriet, brutaal gedrag en neerslachtigheid.
Toen onze zoon negen was hebben we besloten dat we echt op zoek moesten naar externe hulp. Het kon zo niet langer. We zijn met hem in gesprek gegaan. We hebben aangegeven dat wij als ouders niet alle wijsheid in pacht hebben. En dat ook wij soms hulp nodig hebben. Ook hebben we aangegeven dat er veel verschillende coaches zijn en dat er meer kinderen naar een kindercoach gaan. Het belangrijkste vonden wij dat de coach aansloot bij ons kind. Ik heb referenties gevraagd bij andere ouders en zo zijn we bij twee coaches op oriënterend gesprek geweest. Onze zoon mocht thuis aangeven of hij nog een keer terug wilde komen bij de betreffende coach. Bij de eerste was hij redelijk stellig, dit was niet helemaal zijn ‘mevrouw’. Bij de tweede coach waren we de deur nog niet uit, of hij riep al dat dít de coach was waar hij naartoe wilde.

Wat heeft het traject met de kindercoach je zoon, jou en je gezin opgeleverd?
We hebben de ‘rots en water’ training met onze zoon gevolgd. Deze training is in eerste instantie niet direct gericht op angsten. De training is bedoeld om een kind zelfbewuster en zelfverzekerder te maken. Omgaan met situaties en grenzen aangeven zijn belangrijke aspecten in de training. Onze zoon heeft geleerd beter om te gaan met zijn emoties en de training heeft ons geleerd om op een andere manier naar situaties te kijken.

Hoe is de situatie nu?
De training is ruim een half jaar geleden afgerond en we merken dat een ‘opfrismoment’ wel goed zou zijn. Toch is er veel veranderd. Onze zoon is veel beter in staat aan te geven wat hij eng vindt en waarom. Hij durft nu alleen naar school te gaan en alleen op de fiets naar de voetbaltraining. Een oppas is geen groot probleem meer en hij gaat zelfstandig bij vriendjes spelen of buitenspelen. Ook op vakantie onderneemt hij meer zelfstandig, al vindt hij het wel fijn als zijn broertje meegaat. Soms heeft hij nog een terugval, maar zo extreem als een jaar geleden is het gelukkig nooit.

Heb je nog tips voor andere ouders?
Neem je kind serieus! Je weet zelf het beste of het zich aanstelt of dat het gaat om werkelijke emoties. Als je een keer je geduld verliest, is dat niet erg, als je daarna je kind maar uitlegt waarom je boos werd en dat het niet de bedoeling was. Leer daar zelf ook van en reageer de volgende keer wel geduldig. Zoek op tijd hulp als je er niet (meer) uitkomt en betrek je kind bij het zoeken naar hulp; uiteindelijk moet het kind geholpen wíllen worden en dat gaat beter als het zelf achter de coach en de training staat.

Zou jij het ook leuk vinden om jouw verhaal te vertellen op met de Paplepel? Neem dan gerust contact op. 

2 Comments on Liselotte ging met haar zoon naar een kindercoach

  1. Fijn dat de training heeft geholpen. Mijn kinderen hebben ook wel eens een weerbaarheidstraining gevolgd, maar dat generaliseerde niet naar het dagelijks leven.

    • Margriet met de Paplepel zegt:

      Het is vaak veel makkelijker om tijdens een training vaardigheden toe te passen, dan deze in het dagelijks leven toe te passen. Jammer dat jouw kinderen niet geholpen waren met hun training.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge