Opeens kwam het schrijnend dichtbij, the thirty-something-group in het nieuwe seizoen van Gilmore Girls. Wij de dertigers van nu, die ooit opgroeiden samen met Rory Gilmore, zijn de onsuccesvolle volwassenen. Soms met een knipoog. We kunnen het kind in ons niet los laten en posten gezellige foto’s van onszelf met een beertjespyama aan in een rommelige huiskamer op instagram #unsuccesfuladulting. Hoewel ik niet weer bij mijn ouders woon of werkloos ben, herken ik mijzelf wel in deze groep.

066-kopenhagen-wo-12-08-15

Want wij zijn het die opgroeiden met het idee dat al onze dromen uit konden komen. We kozen studies aan de hand van onze interesses en talenten en als we het niets vonden, dan lieten we de studie vallen en begonnen aan een andere studie. Wij werden groot met ouders die het beste voor ons wilden, die ons een baan wensten waar we op de eerste plaats gelukkig van werden en op de tweede plaats geld opleverde. En dat kon ook, want de banen lagen voor het oprapen en onze studies werden de eerste vier jaar door de overheid betaald. Studies waarbij we onze eigen leerdoelen moesten bepalen. Een stappenplan moesten schrijven voor onze toekomst. We hadden de keuze om te doen wat we wilden, maar kiezen konden we niet. Want met zoveel keuzevrijheid komt ook twijfel: “Is dit echt wat ik de rest van mijn leven wil doen? Is dit echt waar ik gelukkig van word?”
Na studie X gingen we de arbeidsmarkt op. Wij de sleutelkinderen die gezien hadden dat onze moeders ook gingen werken en daar plezier uit haalden, met ouders die hun beroep als hun identiteit zagen en het volste vertrouwen dat de wereld aan onze voeten lag. Maar de arbeidsmarkt was zo vriendelijk nog niet. Met werkgevers die onze frisse ideeën wegwuifden, met het plotselinge besef dat onze studies ons maar gedeeltelijk op het echte werk hadden voorbereid en we nog veel te leren hadden, en met een economische crisis die ons belemmerde om ergens een vast contract te krijgen.

En toen werden we dertig. We hadden een cv vol gaten, onafgeronde studies en twintig verschillende baantjes. We hadden schulden gemaakt met het idee dat we (net als onze ouders) na onze studie een baan zouden vinden en daar tot ons pensioen zouden blijven, of alle mogelijkheid hadden om van baan te wisselen, want de arbeidsmarkt zou om ons staan te springen. We kregen geen koopwoning, want we hadden geen vast contract. De doorzetters werden ZZP-ers, eigen baas, dus alle ruimte om talenten echt tot hun recht te laten komen. Slechts enkelen slaagden, de rest kwam met nog meer schulden thuis te zitten. Alleen, want een relatie was een hoop gedoe, zeker als je allebei nog zoekende bent naar je eigen identiteit. Velen van ons waren de kinderen van gescheiden ouders en hadden geleerd dat we zelfvoorzienend moesten zijn, niet leunend op een partner. En hoewel het goed is dat mensen niet doodongelukkig in een huwelijk blijven steken, vraag ik me af of mijn generatie wel geleerd heeft om te vechten voor de liefde.
Daar zitten we dan, de dertigers, die ooit de illusie hadden dat we op deze leeftijd alles op de rit zouden hebben. Dat we een geweldige baan zouden hebben, dat we sterk en evenwichtig zouden zijn, en dat we het helemaal gemaakt zouden hebben. Ondanks dat we nog gemiddeld 35 jaar door kunnen tot ons pensioen, vindt een werkgever ons al snel te oud en te duur.
Wij zijn niet gemaakt voor een harde wereld. En dus kijken we Netflix in onze beertjespyama met een doos koekjes in onze hand.

Gechargeerd natuurlijk, niet iedere dertiger past precies in dit plaatje. De economie trekt aan en vaste banen zijn al niet meer zo zeldzaam als een paar jaar terug. Relaties tussen mensen die voor elkaar door het vuur gaan zijn er gelukkig ook. Maar toch zie ik om mij heen dat mijn generatie zoekende is. En ik zelf ook, wie ben ik nou helemaal? Waar zijn die mijlpalen uit mijn zorgvuldig opgestelde stappenplan heen? Hoeveel zijwegen heb ik genomen om te komen waar ik nu ben? En is dit dan wie ik ben?
Gelukkig is er nog hoop voor ons. Want wij hebben geleerd om te dromen en te genieten van het leven. Wij hebben geleerd flexibel te zijn. En dat kind in ons dat we maar niet los kunnen laten… is dat niet gewoon onze charme?

4 Comments on Onsuccesvol volwassen, welkom bij de dertigers

  1. Marianne zegt:

    Wow, dit is wel heel knap geschreven, Margriet! Ik snap helemaal wat je bedoelt en begrijp de twijfel die dertigers kunnen hebben. Gelukkig sluit je je overpeinzing positief af en dat hoop ik dat mensen die zich in jouw verhaal herkennen, ook positief blijven. Dit leven is voor ieder de moeite waard!

  2. Tessa zegt:

    Ik pas inderdaad niet helemaal in het plaatje want voor de buitenwereld heb ik alles op de rit. Maar oh, die keuzestress ja. Het lijkt ook echt zo’n kruispunt in je leven, die grote 30. Gelukkig wordt ik hoe ouder ik wordt daadwerkelijk wijzer. Ik weet steeds meer wie ik ben, wat ik wil, wat ik kan en wat ik heb. Alleen klopt het niet altijd met de getallen in mijn paspoort 😉

  3. Merel zegt:

    Heel mooi geschreven en grotendeels herkenbaar, al dan niet uit mijn omgeving. Er is niks mooiers dan kunnen blijven dromen. Ook nu we ‘groot’ zijn.

  4. Nina zegt:

    De spijker op zijn kop. Als ik voor mijzelf mag spreken. Ik heb meerdere studies versleten, de laatste rondde ik af. Een vaste functie krijgen was en is moeilijk. Je moet bij wijze van spreken al vijf jaar ervaring hebben als starter. Toch heb ik geen spijt van mijn studie, ik ben een bak aan ervaring rijker:-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge