Verlegenheid, introversie en eenkennigheid

“Mijn kind is zo verlegen!” hoor ik een ouder wel eens klagen op het werk. En in een maatschappij zoals de onze, waarin wordt verwacht dat je veel sociale contacten hebt, jezelf goed kan laten horen en presenteren, is dat wel eens vervelend. Echter worden sommige kinderen verlegen genoemd, terwijl ze eigenlijk introvert zijn of een fase van eenkennigheid doormaken.

Verlegen meisje

Eenkennigheid
Veel baby’s gaan een periode van eenkennigheid door. Maar ook veel peuters hebben zo’n fase. Dit is helemaal niet erg, juist heel gezond. Je kindje beseft zich dat er onderscheid is tussen papa en mama en een vreemde. (meer…)

Wanneer je gezin compleet is

Ons gezin is compleet. Wij zijn dolgelukkig met onze kleine meid en het is goed zo. Met zijn drieën. En ik weet zeker dat we het heerlijk zullen hebben samen, ook als Annebel wat groter is. Eén kind is echter niet zo standaard en sommige opmerkingen van anderen vallen me nu pas op.

familie van drie

Na de bevalling: “Dat zal bij de tweede wel anders gaan.”
Bij onzekerheid over je baby: “Oh bij de tweede gaat het allemaal vanzelf, dan denk je daar niet eens meer over na.”
Over het allemaal goed willen doen: “Bij de tweede dan vind je dat allemaal echt niet meer zo belangrijk.”
Als je vertelt dat je net een kindje hebt gekregen (of tijdens de zwangerschap): “Jullie eerste?”

Dat laatste wordt het meeste gevraagd. Het woord ‘eerste’ impliceert dat er ook nog een tweede zal komen. Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Bij ons is de wens er niet, maar bij anderen kàn het misschien niet, dan is zo’n vraag onbewust toch wat pijnlijk. Of als je al moeder bent van andere kinderen, maar die niet jouw biologische kinderen zijn, wat zeg je dan?
Ik geloof ook niet dat mensen met twee kinderen het ooit hoeven uit te leggen. Op de vraag: “Is het jullie eerste?” reageer ik nu meestal maar gewoon met “Ja.” Want als ik zeg: “Ja, en de laatste,” of “Ja, en de enige,” of “Ja, en daar blijft het ook bij.” Krijg ik bijna altijd een verbaasde blik en wordt er soms ook gevraagd waarom.
“Oh wat zielig!” heb ik ook al eens gehoord als reactie. De redenen lopen wat uiteen: “Dan is ze zo alleen.” of “Als jullie dood gaan heeft ze verder niemand.” of “Als zij dood gaat heb je niets meer.”
Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf uit moet leggen of moet verdedigen en begin ik over de kosten van een studie tegenwoordig en dat wij allebei parttime werken of over de leeftijd van mijn man, maar uiteindelijk is het een gevoel, want ons gezin voelt gewoon compleet nu. Andersom hoor ik dat moeders die meer dan drie kinderen hebben hetzelfde ervaren. Blijkbaar zit het standaard plaatje van twee of drie kinderen per gezin er toch hardnekkig in.

Heb jij ooit het gevoel gehad je te moeten verdedigen voor het aantal kinderen dat je hebt?

Annebel 4 maanden

Vandaag is Annebel 4 maanden oud. Wat is ze toch een heerlijk meisje en wat geniet ik van haar.

fotos-8-december-5

Annebel groeit nog steeds als kool, al gaat het nu wat minder hard dan een paar weken geleden. Ze zit in maatje 68, behoorlijk groot voor een kindje van 4 maanden. In het begin was ik een beetje onzeker over haar groei. Maar het consultatiebureau stelde me gerust dat het helemaal niet erg is als ze wat groter en molliger is dan het gemiddelde, dat komt allemaal goed als ze gaat lopen. En sindsdien geniet ik juist van die heerlijke mollige beentjes en schattige bolle wangetjes. Ze is zo’n heerlijk knuffelbeertje.  (meer…)

In een jaar…

Vandaag precies een jaar geleden, op 14 december 2015, staarde ik vol ongeloof naar de zwangerschapstest.
“Het zal wel niet kloppen, ik heb vast te vroeg gekeken,” dacht ik eerst nog. Een paar seconden later besefte ik pas dat dat helemaal niet kon en ik echt zwanger was.
Ik sloeg een kreetje en sprong op om het mijn nog half slapende man te vertellen. De tranen liepen over mijn wangen, terwijl ik breed lachte. Wat een geluk. Na 2 jaar kinderwens, de laatste maand voor we met inseminatie zouden gaan beginnen, werd ik zwanger.

echo-22-januari

In dit afgelopen jaar……

…… kon ik niet geloven dat ik zwanger was en waren alle echo’s, ieder schopje en zelfs de zwangerschapskwaaltjes een feest. Zo blij dat het echt waar was.
…… kreeg ik na 6 jaarcontracten een vast contract.
…… was ik tot over mijn oren verliefd op mijn man.
…… won ik de derde prijs op de Harland Awards, een schrijfwedstrijd voor korte verhalen, maar was ik zelf niet aanwezig om de prijs in ontvangst te nemen.
…… werd ik 32 jaar.
…… had ik een heerlijke zwangerschap.
…… richtten we de kinderkamer in en droomde ik ervan dat ons dochtertje daar zou slapen.
…… was ik ongeduldig, ik wilde ons kindje ontmoeten.
…… braken twee dagen na de uitgerekende datum mijn vliezen.
…… kwam Annebel vier dagen na de uitgerekende datum ter wereld.
…… huilde ik van intens geluk, toen ze dat mooie kleine wezentje op mijn buik legde.
…… was ik na twee weken mijn zwangerschapskilo’s al kwijt.
…… vond ik het moederschap de eerste twee maanden best zwaar.
…… genoot ik van mijn prachtige dochtertje.
…… maakte ik me zorgen om de kleinste dingetjes.
…… maakte Annebel de prachtigste geluidjes.
…… lachte Annebel naar ons.
…… greep Annebel zelf haar speelgoed vast en stopte het in haar mond.
…… draaide Annebel van haar buik naar haar rug.
…… genoot ik van mijn man en mijn kind samen.
…… genoot ik ervan Annebel met haar opa en oma te zien.
…… voelde ik me steeds een beetje meer mama.
…… geloofde ik soms nog steeds niet dat Annebel echt was en dat we haar mochten houden.
…… ging ik weer aan het werk.

Filmtips

Drie films over moederschap. Ik keek de eerste twee tijdens mijn zwangerschap, misschien niet het slimste moment… Tranen met tuiten.

17-girls

17 Girls (17 Filles)
Deze Franse film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Camille wordt per ongeluk zwanger en haalt 16 vriendinnen over om samen zwanger te worden en daarna met zijn allen de kinderen op te voeden, zonder de vaders. De film volgt de meisjes die zelf eigenlijk nog half kinderen zijn in hun zwangerschap. Ik heb de film met verbazing en een brok in mijn keel bekeken.

room

Room
Een jongetje wordt samen met zijn moeder vastgehouden in een klein schuurtje. Hij groeit op zonder de buitenwereld te hebben gezien. De film is hartverscheurend. Ik heb bijna de hele film zitten huilen. Maar wat een prachtig acteerwerk! Vooral het inlevingsvermogen van het jongetje is ongelofelijk. Ik vond het ook fijn dat de film verder gaat waar andere films eindigen. Het is een absolute aanrader, maar alleen als je even stevig wilt janken.

tallulah

Tallulah (Netflix film)
Tallulah woont met haar vriendje in een volkswagenbusje. Op een ochtend wordt ze wakker en is haar vriendje vertrokken, terug naar zijn moeder die hij al jaren niet heeft gezien. Tallulah heeft geen geld en komt per ongeluk in een situatie terecht waarbij ze wat geld kan verdienen door op een kindje te passen. Uit een plots gevoel van verantwoordelijkheid en medeleven kidnapt ze het peutertje. Het is niet haar intentie maar ze zet wel door. Ze gaat vervolgens naar de moeder van haar vriendje en maakt haar wijs dat het peutertje haar kleindochter is. Deze film is niet zo zwaar als de andere twee aanraders, maar ook zeker een tranentrekker.

1 2 3 4 24