Vandaag is Annebel 2 maanden oud. Ze is een heerlijk tevreden kindje dat steeds meer begint te lachen en te brabbelen. Mijn roze wolk is gelukkig toch gekomen en ik kijk graag met jullie terug op de afgelopen weken.

smile-5

Week 1:
De kraamweek was heftig. Na een vermoeiende bevalling, had ik de tijd nodig om te herstellen. Het was fijn om kraamhulp te hebben, maar ik was toch ook wel blij toen ze weg was en het weer rustig werd in huis. Ik had behoorlijk wat last van de baby blues en het was fijn dat Renso mij zo goed steunde. Annebel deed het geweldig. Zo rustig en tevreden, dronk goed en groeide als kool. Ik had even tijd nodig om aan haar te wennen. Het wezentje in mijn buik was in eens een echt mensje en nu fantasie werkelijkheid was geworden, moest ik mijn meisje echt nog leren kennen. 

Week 2:
De baby blues werd langzaam minder. Ik kwam er achter dat ik last had van D-MER. Mijn lichaam was zich ondertussen nog aan het herstellen van de bevalling en de week stond vooral in het teken van vermoeidheid en onzekerheid. Met Annebel ging het nog steeds heel goed. Ze bleef een heerlijk tevreden meisje dat zich goed ontwikkelde. Vanaf deze week ging Annebel ’s nachts op haar eigen kamertje slapen. Dat vond ik best wel spannend, maar ze deed dat prima.

Week 3 t/m 6:
Ik baalde ervan dat ik geen roze wolk had. Annebel had last van krampjes en het borstvoeden vond ik maar een lastig gedoe. Ik wist af en toe niet goed wat ik ermee aanmoest. Ik belde met de jeugdarts en de lactatiedeskundige, voor wat tips. Daar kon ik gelukkig mee vooruit. Ook hadden we een terugkomdag van de zwangerschapscursus. Het was erg leuk om alle verhalen te horen en de andere baby’s te zien. Annebel was de jongste van alle baby’s, maar wel de op één na grootste. Een echte borstvoedingsbaby. We kregen veel kraamvisite en Annebel vond het allemaal prima, die aandacht. Ik genoot ervan om met haar te gaan wandelen en kon steeds langere aan. Het weer was nog goed, dus gingen we een paar keer naar het bos.

Week 7:
Aan het begin van de zevende week, Annebel was net 6 weken oud, kwam de roze wolk ineens tevoorschijn. Oh wat was ik daar blij om! Ze maakte steeds meer contact, keek ons langer en bewuster aan en lachte naar ons. Ook had ik veel meer energie en ging het met de borstvoeding een stukje beter. We brachten een bezoekje aan mijn werk. Collega’s, cliënten en kinderen kwamen Annebel bewonderen. Annebel vond de aandacht eerst prima, maar werd daarna toch een beetje onrustig en ik nam haar op schoot. Dat hielp.
In het weekend ging Renso voor het eerst een heel weekend werken. Hij kwam dan pas midden in de nacht thuis en nadat hij geslapen had, moest hij weer weg. Het was een hele luxe dat Renso tot die tijd steeds thuis was geweest en ik het nu pas voor het eerst alleen moest doen. Het ging goed, tot de laatste dag:
Annebel leek nog honger te hebben. Ze had nog niet zo lang daarvoor gegeten en ik wilde haar eigenlijk in haar bedje gaan leggen, maar toch voedde ik haar. Ze had misschien niet genoeg gehad. Ze dronk met volle teugen.
“Wat fijn, dan zal ze zo wel lekker slapen,” dacht ik.
Nog even een boertje laten. Ik tilde haar tegen mijn schouder. Haar lijfje schokte hevig en met grote golven spuugde ze al haar voeding weer uit. Het bleef maar komen. Ze spuugde tegen de muur en over mijn rug liep het op de grond. Golf na golf. Al snel lag er een grote plas rondom de stoel. Er leek geen eind aan te komen. Heel even vond ik het best grappig en appte een foto van de puinhoop.
Maar toen ik haar schoon maakte, voelde haar huidje slap en had ze kippenvel. Haar oogjes stonden wazig en haar wangetjes waren wit.
Paniek! “Heeft ze nu uitdrogingsverschijnselen?”
Vlug zocht ik de symptomen op op mijn telefoon. Misschien, ik twijfelde. Ik maakte de kamer schoon, terwijl Annebel in haar bedje lag.
Ze hapte met haar mondje en pruttelde.
“Nog honger?”
Tja, dat kon natuurlijk best nu ze haar maagje helemaal had leeggemaakt.
“Moest ik haar wat geven?”
Ik pakte haar op en had een bleek en trillend kindje in mijn armen.
“Wat water dan?”
Ik maakte een flesje met afgekoeld gekookt water en gaf haar daar wat van en ik belde naar de huisartsenpost.
Ik stond in de wacht en nog voor ik aan de beurt was, was ineens mijn beltegoed op (ja ik heb nog een telefoon met beltegoed). Dat hielp totaal niet met de paniek.
Dan maar mijn moeder appen. Die zag de app niet. Via mijn zus kreeg ik haar te pakken. Een paar minuten later stond ze op de stoep.
Ze bekeek Annebel, daar ging het ondertussen al weer beter mee. Ze had weer wat kleur terug gekregen en haar huidje voelde niet meer zo slap.
“Waarschijnlijk had ze gewoon even tijd nodig gehad om te herstellen na het spugen,” stelde mijn moeder me gerust. Dat was tenslotte ook behoorlijk heftig voor zo’n klein lijfje.

Week 8: 
Het bleef een beetje een gerommel met het borstvoeden. Ondanks alle tips, verslikte Annebel zich nog erg vaak en had veel last van krampjes. Het kolven kostte veel tijd en door D-MER kostte het ook een hoop mentale energie. We besloten de middagvoeding te vervangen door kunstvoeding. Dat gaf meer vrijheid en voor mij iets meer rust. Annebel begon steeds meer te lachen. Ook af en toe met geluid, zo mooi, zo ontroerend. En babbelen, zo grappig! Vooral als Renso met haar aan het praten was kreeg hij hele verhalen van haar terug. Ze groeide nog steeds als kool. Bij de controle op het consultatiebureau was ze 61,5 cm lang en woog ze 6,6 kg. Ze kreeg haar eerste vaccinatie. Renso was het hele weekend weg en Annebel kreeg verhoging. Ze was aanhankelijk en sliep slecht. Omdat Renso er toch niet was, maakte ik ons bed voor de helft op met een eenpersoonsdekbed en legde Annebel in haar slaapzak op de andere helft. Het was fijn haar zo dicht in de buurt te hebben, maar ik deed natuurlijk bijna geen oog dicht. De volgende dag sliep ze nog steeds slecht en dronk ze weinig. Pas toen de verhoging gezakt was haalde ze alles weer in.

Week 9:
Ze begint haar handjes te ontdekken! Heerlijk om te zien. Ze praat en lacht steeds meer en ik geniet met volle teugen. We beginnen een ritme te krijgen en ze slaapt ook vaak langere stukken ’s nachts. Ik voel me helemaal mama en geniet van ons als gezinnetje.

2 Comments on Twee maanden moeder

  1. Koosje zegt:

    Voor mij herkenbaar, voor je gewend bent aan een verandering dient de volgende zich aan!

    Een kindje veranderd zoveel in het eerste jaar!

    Genieten Margriet!

    Koosje

  2. Wat fijn dat de roze wolk toch nog is gekomen! In het begin is het echt even wennen en een nieuw ritme vinden. Wat zal je geschrokken zijn toen je dochtertje zo spuugde! Gelukkig bleek er verder niets aan de hand te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge