Het was even stil op mijn blog. Maar met een goede reden. Al mijn tijd ging op aan ons prachtig mooie meisje Annebel, die maandag 22 augustus werd geboren.
Ik wil jullie graag in het vertellen over de bevalling. Ik zal proberen de details waar niemand op zit te wachten achterwege te laten. Toen ik zelf nog zwanger was, wilde ik dit soort verslagen nooit lezen, maar ik kan je gerust stellen, ondanks dat de bevalling niet standaard was en ontzettend vermoeiend, kan ik er positief op terugkijken en ben ik heel blij met de keuzes die wij samen met de verloskundige gemaakt hebben.

Annebel 4 dagen

Op zaterdag 20 augustus om 23.00 uur braken mijn vliezen. Ik was in de wolken. Enthousiast riep ik naar mijn man dat het eindelijk was begonnen. Die dag had ik me niet zo lekker gevoeld en stelde het wachten mijn geduld behoorlijk op de proef. Vrijwel direct na het breken van de vliezen begonnen de weeën. Al snel volgden de weeën elkaar in rap tempo op, elke 3 a 4 minuten een wee van 1 minuut. We belden de verloskundige. Zij kwam kijken en stelde 1 cm ontsluiting vast.
“Deze weeën zijn nog niet krachtig genoeg voor ontsluiting. Probeer nog wat te slapen,” raadde ze aan.
Ook al waren de weeën nog niet krachtig genoeg om voor ontsluiting te zorgen, pijn deden ze wel. Ik moest echt even concentreren voor iedere wee en goed op mijn ademhaling letten. Slapen was er echt niet bij, daarvoor moest ik veel te hard werken en deden ze toch echt teveel pijn.
Op zondag om 08.30 uur kwam de verloskundige weer even kijken. Helaas waren de weeën niet echt veranderd. Ze hoopte dat het nog door ging zetten, want anders ging het me wel erg veel energie kosten. Daarbij hadden ze liever niet dat het langer dan 18 uur duurde tot de baby werd geboren als de vliezen al gebroken waren.
De weeën leken krachtiger te worden. Ze werden pijnlijker en vergden nog meer concentratie op mijn ademhaling.
“Ga zo door,” zei de verloskundige. “Als dit aanhoudt mag je me over 2 a 3 uur bellen.”

Zondag 21 augustus 12.00 uur. De weeën hadden aangehouden en de verloskundige kwam opnieuw kijken. Ik zag het al aan haar gezicht. Teleurgesteld liet ze me weten dat ik nog steeds maar 1 cm ontsluiting had. Al 12 uur was ik hard aan het werk met het onder controle houden van de pijn en mijn ademhaling. Ik begon behoorlijk moe te worden.
“Dit schiet niet op en zo hou jij het nooit vol. Ik wil je overdragen aan het ziekenhuis,” liet de verloskundige weten.
Daar was ik blij mee, want dat betekende misschien dat er wat schot in ging komen. Al die uren werken zonder resultaat, waren niet echt bemoedigend.

In het ziekenhuis werd ik een tijdje aan de monitor gelegd. Daarna kreeg ik een betadine prik. De bedoeling daarvan was dat de weeën misschien iets krachtiger werden, maar dat ik daar zelf dan minder van zou voelen, wat energie bij zou kunnen tanken en we dan misschien die avond konden gaan bevallen. Helaas…. ik voelde me wel suf en verward, maar minder pijn deden de weeën niet. In tegendeel, ze werden nóg krachtiger en dat voelde ik goed. Ik raakte in paniek. Ik voelde me beroofd van mijn beloofde rust, ik was bang dat ik nog heel lang zo door moest gaan en dacht niet dat ik daar nog de energie voor had. De weeën volgden elkaar sneller op en het lukte me niet meer om mijn ademhaling te controleren.
“Ik kan niet meer!” huilde ik.
“Ik zou toch even wat mogen rusten? Waarom werkt dat spul niet?!” riep ik boos.
“Ik hou dit niet vol, geef me iets krachtigers!” smeekte ik overstuur.
De verpleegkundige was heel kordaat. “Nee, we gaan even samen ademhalen. Je kan dit best, nog even volhouden.”
Ze coachte me door de weeën heen tot ik er weer controle over had. Nog steeds kwamen de weeën iedere 5 minuten en hielden 1 minuut aan.

Na 24 uur weeën wegzuchten, kreeg ik dan eindelijk een slaapmedicijn. De weeën deden nog steeds niet wat ze moesten doen en ik was helemaal aan het eind van mijn latijn. Even slapen en dan maandag weer aan de slag.
Dat was heerlijk. Ik sliep van 23.30 uur tot 04.00, daarna sliep ik tussen de weeën door die nu een rustiger ritme hadden en elke 15 minuten kwamen.
Op maandagochtend om 09.00 uur werd er 3 cm ontsluiting vastgesteld. Eindelijk was er een beetje resultaat.

Met het tempo waarop ik ontsluiting had, kon het nog wel 16 uur gaan duren tot ons dochtertje geboren zou worden. (1 cm ontsluiting per 2 uur en dan nog maximaal 2 uur persen). Ondanks de rust die ik ’s nachts even had gehad, waren we bang dat ik het niet vol zou houden. We planden vast een ruggenprik voor het geval dat ik daar behoefte aan had en ik werd aangesloten aan een infuus met vocht, zout en wee-opwekkers. We begonnen met de laagste dosis, ondertussen konden we mijn weeën en de hartslag van het kindje op de monitor volgen. De weeën werden nog krachtiger dan ik ze tot nog toe gevoeld had, ik had niet gedacht dat ze nóg meer pijn konden doen, maar blijkbaar wel. Maar met mijn hernieuwde energie kon ik ze redelijk goed beheersen. Tot ik door de wee-opwekkers in een weeënstorm terecht kwam. Dat was pas echt afzien! De ene wee was nog niet weg, of de andere wee diende zich al weer aan. Krachtiger dan ooit. Gelukkig was ik net aan de beurt voor een ruggenprik.

Wat een verademing. De ruggenprik gaf me enorm veel rust. De weeën voelden meer als een kort moment van spierpijn en ik kon even bijtanken.
“We gaan hoe dan ook vandaag ons dochtertje ontmoeten,” zei Renso. Zijn woorden en zijn aanwezigheid hielpen mij de uren doorkomen. Wat ben ik blij met hem, hij heeft me al die uren constant gesteund en mocht gelukkig bij mij in het ziekenhuis blijven slapen.
Helaas ging de ontsluiting nog steeds vreselijk traag en werd de dosis wee-opwekkers verhoogd.
Rond 17.00 uur kreeg ik de aandrang om te persen.
“Als je wat voelt, duw dan maar gewoon mee,” zei de verloskundige “Ik zal de spullen vast klaar maken.”
Om 17.40 zat ze er klaar voor en ging even kijken. “10 cm ontsluiting!” riep ze enthousiast “Ik kan zelfs het hoofdje al voelen.”
De ruggenprik belemmerde me niet om te voelen wat ik moest doen. Ik was heel blij dat ik niet aan de pijn hoefde te denken, want het persen was nog steeds kei hard werken.

Het ging reuze snel. Om 17.59 uur werd onze Annebel geboren. Wat een overweldigend gevoel van liefde en geluk. Het was onbeschrijfelijk bijzonder toen ik dat kleine wezentje voor het eerst zag. Tussen mijn snikken door fluisterde ik lieve woordjes tegen haar. Ik keek naar mijn man en wij voelden ons helemaal compleet.

We bleven nog een nacht in het ziekenhuis ter observatie, omdat Annebel zo lang na het breken van de vliezen was geboren. De kans op infecties is vrij groot als dit gebeurd. Op dinsdag 23 augustus om 12.00 uur mochten we weer naar huis.

8 Comments on Welkom Annebel!

  1. Koosje zegt:

    Ik las een beetje mijn verhaal. Ook eindeloos!
    Maar als je kindje er is ben je alles vergeten!
    Geniet van samen!

    Koosje

  2. Sabien zegt:

    Heftig Margrietje! Maar gelukkig heb je er nu iets prachtigs voor terug en kun je pijn makkelijk vergeten!
    Geniet van Annebel en elkaar!

  3. Dewi zegt:

    Poehh jeetje dat was niet niks! Maar het klopt wel he…zodra ze er is ben je alles (bijna alles;)) wel vergeten. Geniet van Annabel en veel geluk met z’n drietjes!

  4. sunny mamas zegt:

    Van harte gefeliciteerd Margriet. En natuurlijk van harte welkom Annabel! xxx

  5. Mammalien zegt:

    Gefeliciteerd met jullie meisje!

  6. Maria zegt:

    Zo leuk
    Zo lief
    Zo’n mooi geschenk
    Zo naar verlangt
    Zo gegund
    Zo’n wondertje.
    dikke knuffel
    Maria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge